Recensie: Tim Woods – Human Race

Tim Woods – Human Race
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 15 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Het doet altijd wat pijn als je na meerdere luisterbeurten tot de conclusie moet komen dat een bepaald album je niet weet te overtuigen. En dat is jammer genoeg het geval met het laatste album van zanger-gitarist Tim Woods uit Pittsburgh. Tim was begin jaren ’00 lid van de Mountain Jam Band en laat zich op dit album begeleiden door Bobby Lee Rodgers (gitaar, bas, drums, keyboards en productie), Peter Lavezzoli (drums), Don Coffman (contrabas) en William Newell Bate (drums).
Er zijn een aantal redenen aan te wijzen waarom dit album mij niet wist te overtuigen. Ten eerste is daar de zeer rommelige, slordige mix, die heel wat luisterplezier verpest.
Het feit dat het album ook nogal onsamenhangend overkomt helpt ook niet echt. Je wordt heen en weer geslingerd tussen harde bluesrock nummers, meer Americana gericht werk, Dire Straits-achtige nummers en zelfs wat Pink Floyd en Caribische invloeden. En dan is er nog de zang van Tim. Die klinkt af en toe wel erg geknepen, onvast en schreeuwerig.

Natuurlijk is het niet alleen maar kommer en kwel op dit album. De opener is een langzame bluesrock shuffle met hard spacey gitaarwerk en een lekker soulvol orgel. Hier klinkt de zang van Tim trouwens wel lekker rauw. De rauwe volvette boogie Human Race is een op zich prima nummer met een hoog fuzz gehalte, dat echter wel wat feller had mogen klinken. Het instrumentale TW Funk geeft precies wat de titel belooft. Een lekker funky nummer met hard gitaarwerk en Booker T-achtig orgelwerk. Every Day gaat richting het werk van Tom Petty maar dan kwalitatief stukken minder. Het snerpende gitaarspel van Tim redt het het nummer nog enigszins. Het funky Step heeft een typisch jaren 70 geluid a la The James Gang. Ondanks het gierende gitaarwerk gebeurt er niet bijster veel in dit nummer.
Verrassend, maar totaal misplaatst, is het Pink Floyd-achtige Take A Minute, dat zowel door de zang als door het gitaarwerk aan de Floyd doet denken. Halverwege krijgt dit nummer ineens een Dire Straits-achtige wending. Black Maria is geschreven door Tim’s vriend Perry Werner. Dit countryrock-achtige nummer is echter ook niet wereldschokkend. De zang van Tim klinkt behoorlijk onvast en schreeuwerig in het Dire Straits-achtige Images Clear. Trixie heeft een rommelig Caribisch geluid dat vermengd wordt met een zwaar brommende funky groove. Ook de funky blues Have Mercy weet door de slordige en nerveuze begeleiding niet te overtuigen. Dat kan ook gezegd worden voor de standaardblues Where Did She Go en het enigszin aan Springsteen herinnerende Leave This Earth Alone.

Jammer genoeg kom ik de conclusie dat dit een album is dat de platenkast heel weinig zal verlaten in de toekomst.


Tracklist:
01. Can You Feel It
02. Every Day
03. Step
04. Take A Minute
05. Human Race
06. Black Maria
07. TW Funk
08. Images Clear
09. Trixie
10. Have Mercy
11. Where Did She Go
12. Leave This Earth Alone

Website: Tim Woods

16 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe