Recensie: The Wyman Family – The Place Where I Belong

The Wyman Family – The Place Where I Belong
Format: CD – Digital / Label: Turenki Records
Releasedatum: 18 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Het is dat ik weet dat dit een album van een Finse band is. Als je had gezegd, dat dit album afkomstig was van een Amerikaanse band, had ik het ook geloofd. En dat zegt gelijk al heel wat over de band The Wyman Family uit Helsinki, die bestaat uit The Punisher, a.k.a. Marko Perala (bas), Aaron Wilder (drums), Ace Mark (gitaar), Marco G. Stone, a.k.a. Marko Kiviluoma (gitaar) en Papa Son Wyman, a.k.a. Mikko Viman (zang). Deze mannen hebben een muzikaal verleden in bands als The Flaming Sideburns en Bigelf. Als muzikale invloeden hebben zij the Rolling Stones, Led Zeppelin en Delta blues opgegeven. Mag ik daar The Black Crowes aan toevoegen? Want met die band hebben de Finnen ook flink wat raakvlakken.

Dat is nog niet het geval in de opener van het album, Snowhill Friend. Hier klinkt de band meer als een hardere en rauwere versie van Tom Petty en zijn Heartbreakers. Papa Son’s stem ligt verraderlijk dicht tegen die van Tom Petty aan. Het verschil zit hem in de hard scheurende gitaristen.
In On My Way steken de eerste Black Crowes invloeden de kop op. Een schroeiend, bonkend bluesrock nummer met messcherp slidegitaarwerk, dat ook aan Led Zeppelin doet denken. Revolution Song is helemaal in de Black Crowes stijl. Een funky rocker met de twee gitaristen, die elkaar perfect aanvullen met hun smerige riffs. De blues komt aan bod in het traag voort slenterende Cadillac Blues met bonkende drums en fuzzende en gierende gitaren. De soulvolle ballad Sweet Little Sister had, qua geluid, zo van het ‘Black & Blue’ album van the Rolling Stones kunnen komen. Het nummer wordt gedomineerd door een elektrische piano en de gitaristen, die quasinonchalant riffs rondstrooien.
Lynyrd Skynyrd lijkt weer in zijn geheel tot leven te zijn gekomen in de stomende Southern rock van Come On Baby waarin beide gitaristen zich heerlijk op z’n Allmans uitleven. In de ballad Bride Of The Road valt het prachtige twingitaar geluid op. Het nummer vermengt Southern rock a la .38 Special met het bluesy geluid van The Black Crowes.
Goin’ Home sluit het (te korte) album af. Een akoestische bonkende Delta blues, die ondanks het feit dat het nummer akoestisch is, toch rauw blijft klinken.

Fans van Southern rock en The Black Crowes zouden dit prima album eens moeten gaan beluisteren.


Tracklist:
01. Snowhill Friend
02. On My Way
03. Revolution Song
04. Cadillac Blues
05. Sweet Little Sister
06. Come On Baby
07. Bride Of The Road
08. Goin’ Home

Website: The Wyman Family

9 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe