The Smokin’ Polecats – My Little Baby
Format: CD – Digital / Label: Quiet Knight Records
Releasedatum: 15 april 2019

Tekst: Peter Marinus

De ervaring spat af van het nieuwe album van The Smokin’ Polecats uit Washington, DC. Dat is een constatering die ik gelijk maar even kwijt moet! Hun bluesgeluid is geïnspireerd door artiesten als Jimmy Rodgers, Tiny Grimes, Pee Wee Crayton maar ook door rockabilly artiesten als Carl Perkins en Johnny Burnette én swampblues a la Slim Harpo.

De band bestaat uit Dave Sherman (gitaar, zang, o.a. bekend door zijn werk met Otis Rush, Hubert Sumlin en Jimmy Rogers), Marianne Previti (zang), Roger Edsall (harmonica, gitaar), Robby Leebrick (drums, die o.a. werkte met Johnny Cash) en Leigh Oben (bas).

Het album staat dus vol met “ouderwetse” bluesklanken.

De opener Darlin’ is gelijk al een lekker loom swingende shuffle met een lui boppende ritmesectie, broeierig huilende harmonica en priemende gitaar. Zangeres Marianne Previti heeft een op zich prima krachtige stem. Zij moet alleen oppassen dat ze zich niet te veel forceert.
Zo slaat zij in My Rough And Ready Man ineens spontaan aan het scatten, wat volgens mij toch heel wat gefronste wenkbrauwen gaat opleveren. Dit nummer is trouwens wel een lekker losjes swingende jumpblues met jazzy gitaarwerk en een rauwe harmonica. It Better Get Better is een warm deinende bluesmambo met een zonnig klinkende harmonica en een luchtig rhythm & bluesgeluid.
De pompende rocker My Little Baby wordt gezongen door Dave Sherman en is een rocker met lichte rockabilly trekjes. Een nummer dat zo in het Blasters hoekje geparkeerd kan worden. Over The Blasters gesproken. Hun So Long Baby, Goodbye wordt hier even stomend als het origineel uitgevoerd met loeiende harmonica en twanggitaar.
I Don’t Hurt Anymore werd geschreven door Hank Snow en raakte bekend door de Johnny Cash uitvoering. The Smokin’ Polecats hebben het nummer omgezet naar een intiem swingende shuffle met een bluesy geluid en prima intense zang van Marianne.
De Ruth Brown klassieker Mama, He Treats Your Daughter Mean is omgebouwd tot een koel swingende jazzversie met Duke Robillard-achtig gitaarwerk. It Won’t Be Long is onder meer bekend door de uitvoering van Aretha Franklin. Op dit album is het een losjes swingend soulvol nummer, dat door Marianne adequaat wordt gezongen. J.B. Lenoir’s Mojo Boogie klinkt hier behoorlijk funky met gemeen bijtend gitaarwerk van Dave Sherman. I Believe I’m In Love With You zou bekend moeten zijn van The Fabulous Thunderbirds. Het klinkt hier behoorlijk rockend met Jimmie Vaughan-achtig gitaarwerk en Roger Edsall’s brullende harmonica. De luie shuffle You Got What It Takes is van oorsprong een duet van Brook Benton en Dinah Washington. Ook hier is een duet met bluesy gitaarspel en een schurende harmonica.
De afsluiter Jumpin’ Bad is een cover van de instrumental van The Fabulous Thunderbirds. In deze cover zuigt en pompt Roger Edsallk zich, al swingend, een ongeluk op zijn harmonica.

Nogmaals gezegd, de blueservaring spat van dat heerlijke Smokin’ Polecats album af!


Tracklist:
01. Darlin’
02. My Rough And Ready Man
03. It Better Get Better
04. My Little Baby
05. I Don’t Hurt Anymore
06. Mama, He Treats Your Daughter Mean
07. It Won’t Be Long
08. Mojo Boogie
09. I Believe I’m In Love With You
10. You Got What It Takes
11. So Long Baby, Goodbye
12. Jumpin’ Bad

Website: The Smokin’ Polecats