Recensie: The Second Cousins – Bloody Tears

The Second Cousins – Bloody Tears
Format: CD – Digital / Label: Burrobeat Records
Releasedatum: 13 juli 2018

Tekst: Peter Marinus

Welkom bij een nieuwe aflevering van “Bluesfamilie banden”. Dit keer gaan we naar Zwitserland waar we gitarist-zanger Cla Nett (ex-Lazy Poker Blues Band) en gitarist-zanger Kurt Bislin (ex-Bluecaster, Raindogs, D. Biters en the Burton Brothers Blues Band) tegen komen. Nadat deze heren elkaar hadden ontmoet en aan de praat raakten kwamen ze er bij toeval achter dat hun beide opa’s broers van elkaar waren! Vervolgens leek het ze meer dan logisch om samen The Second Cousins te vormen, aangevuld met Markus Halmer (bas), Bernie Ruch (drums) en Beth Wimmer (backing vocals).
Het resultaat van hun samenwerking is het album ‘Bloody Tears’. Hierop blijkt, dat we met twee uitstekende gitaristen te maken hebben, die hun gitaren flink laten gieren en priemen. Dat de zang hierbij wat aan de magere kant is wordt door dit gitaarwerk ruimschoots gecompenseerd.

De eerste helft van het album klinkt prima. Zoals in de opener 31st Of July, een stevig door raggende boogieshuffle. Een nummer zonder poespas. Gewoon door raggen is hier het devies en uiteraard horen daar vlammende, rauwe gitaarsolo’s bij. De lome funky shuffle Train Down South is voorzien van een 70’s bluesrock geluid. Deze trein rolt inderdaad “ nice and slow”. I’m Scared is een slowblues met hard schroeiend gitaarwerk, in een stijl a la Johnny Winter. De funky blues Mean And Evil zit meer in het straatje van een Johnny Copeland met harde puntige gitaarsolos.
I Ain’t Got Enough is een heerlijk soepel swingende shuffle met aan Ronnie Earl herinnerend gitaarwerk. Done Change My Way Of Living is een cover van het Taj Mahal nummer waarin ook het geluid van J.J. Cale terug te vinden is. Een hoekige swinger met schreeuwend hard gitaarwerk. Daarna zakt het album enigszins in. Sailed To Dixieland is een te tamme shuffle waarin het rauwe slidegitaarwerk niet op zijn plek lijkt. Ook de shuffle Handle With Care schuifelt wat te gezapig voort. In de ballad Bound To Go zitten wat country trekjes. Het vlammende gitaarwerk kan hier niet verhullen dat we met een doorsnee bluesnummer te maken hebben. Gelukkig slaat de vlam daarna weer enigszins in de pan in Boogie Fever. Een boogie, die, wat mij betreft, toch nog wel wat meer had mogen knallen. Believe Me en Special Kind Of Karma horen beiden thuis in de categorie “aardige blues”.
De cover van John Littlejohn’s Bloody Tears maakt, als afsluiter, gelukkig weer veel goed. Een pompende shuffle met lekker rauw gitaarwerk.

Dit album bewijst dat we met deze twee Cousins weer een tweetal prima gitaristen aan boord hebben. Ik hoop alleen dat zij op een volgend album de wat doorsnee klinkende bluesnummers weten te vervangen door wat meer spetterende nummers.


Tracklist:
01. 31st Of July
02. Train Down South
03. I’m Scared
04. Mean And Evil
05. I Ain’t Got Enough
06. Done Change My Way Of Living
07. Sailed To Dixieland
08. Handle With Care
09. Bound To Go
10. Boogie Fever
11. Believe Me
12. Special Kind Of Karma
13. Bloody Tears

Website: The Second Cousins

24 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe