Recensie: The Robert J. Hunter Band – The Robert J. Hunter Band

The Robert J. Hunter Band – The Robert J. Hunter Band
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 23 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Maak je borst alvast maar nat want hier hebben we weer een album vol ongecompliceerde harde bluesrock met een zeer hoog boogie gehalte. Een album waarop alles gewoon klopt! Een beul van een gitarist, die ook nog eens gezegend is met een schuurpapieren rauwe stem en ritmesectie die ontzettend solide klinkt.
Dat alles is te vinden op het vierde album van de Engelse Robert J. Hunter Band, geformeerd rond de uit Londen afkomstige zanger-gitarist Robert J. Hunter, samen met zijn maten Gregg Sheffield op drums en James Le Huray op bas.

Robert zet dit album al schreeuwend in werking via de rauwe boogie Loving Unfortunately. Een stuwend potje rauwe rhythm & blues waarin Robert’s ongepolijste stemgeluid prima past. Een prima energieke rocker waar de stoom vanaf slaat. Ook Mr. Winter zet Robert al schreeuwend deze funky bluesrocker in werking. Een nummer met knalhard groovende riffs. In Robert’s spijkerharde gitaarwerk zitten allerlei invloeden verstopt zoals Jimi Hendrix, Paul Kossoff en ZZ Top. Halverwege gaat het nummer in een swingende versnelling met een priemende gitaarsolo. Met een titel als Alone moet je haast wel te maken hebben met een ballad en dat klopt. Hier hebben we te maken met een ballad, die klinkt als een bluesy versie van Tom Petty waarin vreemd genoeg ook Pearl Jam invloeden te bespeuren zijn. Een nummer, dat bij Walter Trout liefhebbers zomaar eens in de smaak zou kunnen vallen. De volgende boogie wordt ingezet in Suzy. In deze boogie kom je wat Staus Quo invloeden tegen maar dan vermengd met een Trout-achtig bluesgevoel. Een lekker ongecompliceerde rocker. Tijd voor een slowblues. In Every Heart Has A Home steelt het rauw priemende gitaarwerk van Robert de hoofdrol met een duidelijk door Stevie Ray Vaughan geïnspireerd geluid. We gaan weer aan de boogie met Bringing Me Down. Een broeierig voortrockend nummer met hard huilend slidewerk, dat alle kanten op zwiept. Ook By My Side is weer zo’n ongecompliceerd rockende boogie waarin de ritmesectie de vaart er flink inhoudt. In When The Winter Comes zitten stiekem wat “Voodoo Chile” invloeden verstopt. Een loom funkende bluesrocker met hard verschroeiend gitaarwerk.
De funk is ook aanwezig in het stotende Wait Your Turn met een stomende versnelling waarin de slidegitaar zich hoorbaar erg op zijn plek voelt. Na de prachtige soulvolle ballad The Fool is het trage broeierige Poison aan de beurt. In dit nummer wordt Robert’s bluesrock gif langzaam geïnjecteerd tot je helemaal in de greep bent van zijn gemene flauwe slide.
De afsluiter van dit album is verrassend. In Keep On Hanging On gaat Robert namelijk ineens de Americana weg op. Een ballad compleet met een mandoline solo!

Dit album dient onmiddellijk aangeschaft te worden door alle bluesrock fans. Een album vol met zeer energieke bluesrock en spijkerhard gitaarwerk. Wat wil een bluesrock fan nu nog meer?


Tracklist:
01. Loving Unfortunately
02. Mr. Winter
03. Alone
04. Suzy
05. Every Heart Has A Home
06. Bringing Me Down
07. By My Side
08. When The Winter Comes
09. Wait Your Turn
10. The Fool
11. Poison
12. Keep On Hanging On

Website: The Robert J. Hunter Band

4 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe