Recensie: The Proven Ones – Wild Again

The Proven Ones – Wild Again
Format: CD – Digital / Label: Roseleaf Records
Releasedatum: 21 mei 2018

 Tekst: Martin van der Velde

The Proven Ones is een samenwerkingsverband tussen Kid Ramos, Anthony Geraci, Willie J. Campbell, Jimi Bott en Brian Templeton, niet de minsten in het vak. Een ieder heeft een bak aan ervaring in huis, ervaring die ze nu gebundeld hebben in dit collectief. Alle bandleden hebben hun sporen al lang verdiend door hun jaren lange verbintenis aan toonaangevende bands als The Fabulous Thunderbirds, Ronnie Earl and the Broadcasters, The Radio Kings, The James Harman Band, Rod Piazza and the Mighty Flyers, The Mannish Boys en Sugar Ray and the Bluetones en hun bijdrages aan artiesten als John Lee Hooker, Big Mama Thornton, Chuck Berry, Big Walter Horton, Big Joe Turner, Otis Rush, Bo Diddley en Pinetop Perkins.

Voor de opnames van ‘Wild Again’ werd bezit genomen van de Roseleaf Recording studio van drummer Jim Bott in Portland, Oregon. Het album kent tien tracks en gaat rockend en groovend van start met Cheap Thrills, een nummer dat van de hand is van Jimi Bott en voorzien is van een flink Hammond bodem door toetsenist Anthony Geraci. De van oorsprong uit Boston stammende zanger Brian Templeton zingt in deze stevige opener met de nodige power en vol overtuiging, waarbij Kid Ramos met messcherp gitaarwerk de ruimtes vult. De toon is gezet door deze, met awards overladen muzikanten, die al ontelbare producties hebben ingespeeld. Op City Dump (Arlester Christian) krijgen de heren ondersteuning van een blazerssectie, die bestaat uit Joe McCarthy (trompet), Renato Coranto (tenor saxofoon) en Robert Crowell (bariton saxofoon) en de nodige variatie weet aan te brengen aan deze ruim vijf minuten durende shuffle die constant in de één (grondtoon) blijft hangen en daardoor geen progressies kent, maar grooved als een gek en geen seconde gaat vervelen.
Ruim vijf minuten speelt bassist Willie J. Campbell een repeterende riff die als motor van het nummer fungeert en door Jimi Bott van heerlijk drumwerk wordt voorzien. Het daarop volgende Don’t Leave Me This Way,  geschreven door Dave Bartholomew en Fats Domino drijft op een stevig gespeelde New Orleans beat. Met het grootste gemak weet Kid Ramos de sound van Peter Green neer te zetten in het door Green en C.G. Adams (Clifford Davis) geschreven If You Be My Baby, waarin Anthony Geraci met Barrelhouse pianospel de tijden van het vroegere Fleetwood Mac nog meer doet herleven en ik even terug moet denken aan de lp ‘The Biggest Thing Since Colossus’ uit 1969, die Otis Spann met een aantal leden van die band opnam en waarop we een voortreffelijk spelende Peter Green aantreffen.
Dan zit de band met het het door soul en rock doordrenkte Why Baby Why even op een heel ander spoor. Na de swingende shuffle Road Of Love (Clarence Carter), waarop Kid Ramos blijk geeft prima met de slide over weg te kunnen zijn we bij de rocker Right Track Now aanbeland, een nummer waarop de invloeden van Kim Wilson, die mede songwriter is duidelijk naar voren komen en dat ook op een album van de Fabulous Thunderbirds had kunnen staan. De titeltrack Wild Again is van het stevige soort en kun je, mede door het zwaar overstuurde gitaar geluid van Ramos onder de noemer blues rock scharen.
Met een speelduur van ruim elf minuten neemt de zeer soulvol gezongen slowblues Loan Me A Dime (Fenton Robinson) een groot deel aan tijd van deze cd in beslag, maar door de heerlijke uitvoering vliegt die tijd ongemerkt aan je voorbij en ben je aangeland bij de vreemde eend in deze bijt, Don’t Let Me Down / Proven Fugue In E Major (Lennon en McCarthy), die de meeste van ons van de Beatles zullen kennen, maar hier met een behoorlijke dosis soul wordt uitgevoerd en zo prima op deze schijf past.

‘Wild Again’ is niets anders dan een meesterwerkje. Een samenwerking van gelouterde muzikanten die wat mij betreft lang mag duren!!


Tracks:
01. Cheap Thrills
02. City Dump
03. Don’t Leave Me This Way
04. If You Be My Baby
05. Why Baby Why
06. Road Of Love
07. Right Track Now
08. Wild Again
09. Loan Me A Dime
10. Don’t Let Me Down (Proven Fugue In E Major)

Website: The Proven Ones

6 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe