The Perpetrators – Stick ‘Em Up
Polyphonic Mastering Labs, Winnipeg, MB PERPCD05
Cosmox.nl, BluesCD’s online bestellen

Tekst: Paul Scholman

Dit rockende trio werd in 2006 genomineerd voor een award in de categorie beste bluesalbum van het jaar. The Perpetrators werden in 1999 opgericht in Canada. Na jaren ervaring opdoen als ‘sidemen’ in de Canadese blues-scene trokken ze er op uit om een eigen geluid te creëren. Hun liefde voor old school blues werd gemixt met zwaardere en eerdere invloeden als bijvoorbeeld AC/DC en Led Zeppelin. The Perpetrators hebben getourd door heel Noord-Amerika en Europa. Ze weten te balanceren op de grens van harde blues, hillibilly, country en punkritmes.

Bovenstaande staat zo’n beetje op elke website te lezen en dit bandje dat ik uit het oog verloren was, poetst haar blazoen in één klap op tot een blinkend geheel. Leek mij een aardige openingszin dat de lading dekt, en zou een doorbraak kunnen zijn kijkend naar het optreden op 7 september in Tegelen, op het 30e BluesRock festival. De heren hoefden maar een uurtje te spelen en konden zodoende verder uitblazen van het enerverende avondje Bluescafé Apeldoorn, handtekeningen uitdelend en de nieuwe CD Stick ‘Em Up promoten. Veel is er reeds geschreven over The Perpatrators in de podiumrecensie van William Lindner (zie https://www.bluesmagazine.nl/verslag-the-perpetrators-6-september-2013-bluescafe-apeldoorn/

Als je het over blues hebt in de zin van het kunnen na vertellen van twee roofovervallen waar je slachtoffer van bent geworden en je hebt recht in de loop van een pistool mogen kijken, dan kan ik mij de hysterie die Jay Nowicki aan de dag legt goed voorstellen. Hij zal er elke dag aan herinnerd worden en dan toch in elk geval, als hij in dit nummer de frustratie en machteloosheid van zich afschreeuwt. Dan hebben we het hier natuurlijk over het nummer Smokes ’N Chicken gebaseerd op 2 gewapende roofovervallen die Jason Nowicki aan den lijve moest ondervinden. Maar Jason kon de overvaller ‘afwimpelen’ door te zeggen dat hij zijn laatste geld had opgemaakt aan rookwaren en een gebraden kippetje. Iedereen die ik  Smokes ’N Chicken liet horen was meteen laaiend enthousiast. Een werkelijk gierende slide knalt lekker de kamer binnen. Dit lijkt qua attitude pas op Hound Dog Taylor. Hand in hand met Johnny Rotten zou ik bijna zeggen. Alleen dit gaat ergens over, denkend aan Rotten…

Stick ‘Em Up begint met Sweetgrass lekker rock ’n roll. Up-tempo met venijn. Spend More Money is wat rustiger, maar de bite zit hem in het strakke gitaartje. Zang rustig, wat op de achtergrond. Gitaartje trekt de aandacht, met de strakke ritmes van John Scoles / Ryan Menard op bass / vocals en Ken McMahon op drums en vocals er pal naast lopend. You Gotta Tell Me start met slide gitaar en trommeltje waar een zware baslijn doorheen loopt. Heerlijk groovy nummertje met een bijna hysterisch stemmetje van Nowicki die, zoals het lijkt, van het balkon af staat te zingen.

Tired Of Tryin’ To Keep My Cool Is alweer een lekkere rocker, groovy, strak en zonder opsmuk. Had nog wel een minuutje langer mogen duren, maar dan had ik waarschijnlijk geschreven dat het teveel uitgesponnen was. I must be Crazy. Ze zeggen wel eens ‘het is de kunst van het weglaten’ en dat is op dit nummer wel van toepassing. We zullen nooit weten wat er is weggelaten, maar dat deze plaat strak staat als de snaar van een slidegitaar, vastgehouden door iemand die hem uitstekend kan bespelen, staat als een paal boven water. Who’s It Gonna Be is het rustpuntje van Stick ‘Em Up.

Daarna kun je de stormbanden wel weer aantrekken want ik vind Shake It een heerlijk nummer. Net geen punk, groovy, strak, soms smerig, zoals dat zo mooi heet, maar altijd up-tempo. Het lijkt dat het steeds sneller gaat. Jankende slide op zijn tijd. Pluggen voor een draaibeurt op de radio, op alle zenders! Iedereen mag het horen. Sorry, ik moet objectief blijven… Bad Man en Take You On  sluiten deze plaat af in respectievelijke rust en up-tempo. Passend in het geheel van een adrenaline stuwende pomp. Het gaat maar door, met veel afwisseling van invloeden: blues, rock countryachtig, op de richel van punk. Het zijn maar 10 nummers, het lijken er wel honderd. Wat een energie zit er in deze band… En live maken ze dat helemaal waar!

Volgend voorjaar komen ze terug naar Europa. Krijg je kans, ga ze bekijken!

Jay Nowicki – guitar, vocals
John Scoles / Ryan Menard – bass, vocals
Ken McMahon – drums, vocals

  • Sweetgrass
  • Spend More Money
  • You Gotta Tell Me
  • Smokes ’N Chicken
  • Tired Of Tryin’ To Keep My Cool
  • I Must Be Crazy
  • Who’s It Gonna Be
  • Shake It
  • Bad man
  • Take You On