Recensie: The Moonshiners – Prohibition Edition

The Moonshiners – Prohibition Edition
Format: Digital / Label: Sem Companhia
Releasedatum: 24 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Een album hoeft niet per se sensationeel te zijn om te overtuigen. Als een album geheel gevuld is met allemaal pakkende nummers is er bij mij al sprake van een zeer aangenaam album. En dat is het geval met het eerste album van de Portugese band The Moonshiners uit Averira. Dit trio bestaat uit Gamblin’ Sam (zang, harmonica), Susie Filipe (drums) en Vito Hugo (zang en gitaar). Op het album hoor je nog wel een bassist en een saxofonist maar van hen ontbreekt enige informatie.
Dit trio trad al op op het Eurosonic Noorderslag festival dus bij het Hollandse publiek zijn ze gedeeltelijk al bekend. Na een tweetal EP’s (waarop o.a. The Legendary Tigerman te gast was), is het nu dus tijd voor een volwaardig album.

Dat begint met het lome Musiccommentary. Een deinend nummer met een flink Americana geluid waarin ook elementen uit het Waterboys geluid aanwezig zijn. Dit folky nummer steunt op de bonkende drums van Susie. Hier duikt de anonieme saxofonist voor het eerst op. Songrider heeft een veel bluesier geluid, mede door de harmonica van Gamblin’ Sam. Het is een lome funky shuffle waarin ook plenty folk invloeden zitten met een stuwende versnelling op het eind. Door het schrijnende harmonicaspel in Ivory, Diamonds And African Trees onstaan al gauw Neil Young invloeden. Het gaat hier echter om een Americana nummer, dat klinkt als een mix van The Brandos en The Waterboys. En wie is toch die man/vrouw, die telkens langs komt om op die knorsax te spelen? One $ Blues is een felle bluesrocker vol staccato gitaarriffs en een huilende bluesharp. Een soort garageblues boogie. En weer sluipt die saxofonist onopgemerkt het nummer binnen.
Nadat de telefoon is opgenomen start het midtempo Hello Again. Een rocker in de beste Brandos traditie. De harmonica gaat hier de strijd aan met “die” saxofonist. Ook zijn er 80’s wave invloeden te bespeuren van het melodieuze soort a la Any Trouble. In het intro van Tipsy Chicken hoor je een flink aantal dronken kippen, die naar later blijkt, als vermomming fungeren van “die” sax. Een weird garagerock nummer, stevig leunend op de Diddley beat. Really Into You is een zeer lome ballad, met de sax dit keer vermomd als nachtclubsaxofonist. Onverwachts gaat het nummer ineens een versnelling hoger om als Waterboys-achtig nummer te eindigen. Anxiety is een bluesy hakkend nummer met een J. Geils Band-achtige felheid. De saxofonist denkt anoniem te blijven door zijn rol tot wat geknor te beperken maar hij is toch weer gespot. In het flamenco-achtige begin van Fix Me duikt die verduvelde saxofonist ook weer op. Het nummer gaat trouwens als een warm swingend Brandos-achtig nummer verder.
De afsluiter, Cabrão do Norte, is een akoestisch nummer, dat in het Portugees wordt gezongen met bluesy akoestische gitaar. Een onverbiddelijke meezinger waarmee je een festivalpubliek wel in mee krijgt.

Een heerlijk album met prima pakkende songs en ik ben niet zo verbaasd dat dit trio op Eurosonic Noorderslag stond!


Tracklist:
01. Musiccommentary
02. Songrider
03. Ivory, Diamonds And African Trees
04. One $ Blues
05. Hello Again
06. Tipsy Chicken
07. Really Into You
08. Anxiety
09. Fix Me
10. Cabrão Do Norte

Website: The Moonshiners

16 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe