Recensie: The Kris Barras Band – The Divine And Dirty

The Kris Barras Band – The Divine And Dirty
Format: CD – Vinyl /
Label: Provogue – Mascot Label Group
Releasedatum: 23 maart 2018

Tekst: Danny van den Deijssel

Tien jaar lang stond hij over de hele wereld in een kooi of boksring zijn vuisten te pijnigen in de wereld van de martial arts. In 2014 vond hij het echter mooi geweest en besloot de boksring te ruilen voor de bij ons zo geliefde concertpodia en zo weer terug te keren naar zijn oude liefde, de muziek. De vraag is natuurlijk wat je kan verwachten van iemand die tot nu toe zijn geld verdiende met vechten in een kooi. Als je bedenkt dat zijn muzikale roots liggen bij de Stones, Deep Purple en Hendrix worden de verwachtingen toch opeens wat groter. Een combinatie van blues en classic rock ligt voor de hand.

Met ‘The Divine And Dirty’ levert hij zijn tweede album af (een EP niet meegerekend voor de oplettende lezer). Dit album is opgenomen met op bas Elliot Blackler, Will Beavis op drums en Josiah J. Menning heeft het toetsenwerk voor zijn rekening genomen.
Vergeleken met zijn voorganger kruipt dit album iets meer richting de classic rock al zit er nog voldoende blues(rock) tussen.  Dus met dit album komen liefhebbers van beide genres zeker aan hun trekken.

Het openingsnummer Kick Me Down begint lekker bombastisch met een hele duidelijk rol voor het toetsenwerk.  Opvallend is het gebruik van een achtergrondkoortje. Het geeft het nummer iets mystieks of duisters mee.  Dit valt in meerdere nummers op trouwens. Niet direct iets wat je verwacht bij bluesrock laat staan classic rock, maar toch misstaat het zeker niet.
Hail Mary begint a capella om vervolgens een lekker stampend rocknummer in te zetten. Kris laat zien toch erg vaardig te zijn op zijn gitaar met een technisch riffje.

Op het moment dat Propane begint zou je denken dat je een album van Ben Poole hebt opgezet. De stijl van het nummer en zeker ook het gitaarwerk zou ook zomaar van Poole kunnen zijn.  Na dit nummer komt wat mij betreft het eerste echte bluesnummer van het album. Wrong Place, Wrong Time is een lekker uptempo bluesnummer een beetje boogiewoogie, een beetje swampy en een beetje…., nee niet een beetje maar gewoon een lekker nummer waar je niet stil kan blijven zitten zou ik zeggen. Lovers Or Losers is een stevig bluesrock nummer misschien wat te catchy en daardoor doet het mij eigenlijk een beetje denken aan Bon Jovi.

Het tweede deel van het album maakt toch duidelijk dat Kris toch meer richting de blues dan de classic rock kant op gaat. Op de ballad Hold On For Tomorrow na zijn het stuk voor stuk lekker in het gehoor liggende bluesnummers. De verschillende facetten van blues komen nagenoeg allemaal naar voren. Een goede slidegitaar op She’s More Than Enough, een lekker pianobluesje op Stitch Me Up of de bluesrock op Blood On Your Hands.  In de afsluitende slowblues Watching Over Me laat Kris zien toch ook een meer dan prima gitarist te zijn.

Tot voor kort had ik nog niet van Kris Barras gehoord. Dit album was een meer dan prettige kennismaking met deze Brit en ik ben erg benieuwd hoe dit live uit de verf komt.


Tracklist:
01. Kick Me Down
02. Hail Mary
03. I Don’t Owe Nobody Nothing
04. Propane
05. Wrong Place, Wrong Time
06. Lovers Or Losers
07. She’s More Than Enough
08. Stitch Me Up
09. Hold On For Tomorrow
10. Blood On Your Hands
11. Watching Over Me

Website: The Kris Barras Band

20 maart 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe