Recensie: The Heavy Eyes – Live In Memphis

The Heavy Eyes – Live In Memphis
Format: Vinyl LP – Digital / Label: Kozmic Artifactz Records
Releasedatum: 20 juli 2018

Tekst: Peter Marinus

In de afdeling “heads down, no nonsense” rock besteed ik vandaag aandacht aan de band The Heavy Eyes. Een trio uit Memphis, bestaand uit Tripp Shumake (zang en gitaar), Wally Anderson (bas) en Eric Garcia (drums). Zij hebben hun vijfde album op ons los gelaten. Een live album, opgenomen in Memphis. En dit trio maakt massief gonzende bluesrock waarbij ze klinken als een bluesier variant op Blue Cheer of Mountain. Hun geluid zou ook prima in de stoner rock afdeling passen.
Het bij de opnames van dit concert aanwezige publiek zal, volgens mij, nog steeds verdwaasd rondlopen want wat gaat dit trio tekeer zeg!

Meteen in de opener, een cover van het Muddy Waters nummer Mannish Boy, weten we wat ons te wachten staat. Een “thunder” bas opent al grommend en brommend deze cover. The Heavy Eyes hebben deze bluesklassieker omgezet in een donderend harde bluesrocker vol gruizige en schurende gitaarriffs. Drummer Eric Garcia gaat hier dusdanig heftig tekeer dat hij er zelf af en toe tureluurs van wordt. In Maggie gaat het trio al gonzend verder in een logge bluesrocker, waarin de Blue Cheer invloeden terug te vinden zijn.
Hetzelfde massief riffende geluid wordt aangehouden in het hoekig riffende Iron Giants waarin het geluid van Mountain opduikt. Een meedogenloos riffend nummer met een oorsplijtende gitaarsolo. Parade is traag bonkend en zoemend met natuurlijk weer die fuzzende killer riffs. Onder het mom “ogen dicht en rammen maar” knalt het trio er in Parado weer een stomende massieve rocker uit. In het broeierige Supermoon duiken zelfs voorzichtige funky ritmes op maar dan wel zwaar pompend funky. Die jongens zijn gewoon niet tot bedaren te krijgen want ze pompen gewoon onvermoeibaar verder in Saint. Bassist Wally Anderson grijpt de gelegenheid aan om een korte solospot op te eisen.
These Men Are Wolves wordt ingeleid door tromgeroffel waarna een dreigend superzwaar nummer begint waarin het trio natuurlijk al snel weer teruggrijpt op hun massieve geriff. Alsof het nog niet hard genoeg was komt gitarist Justin Tracy ook nog even voorbij. Samen met de band is hij te horen in hun versie van een lome bluesshuffle. En dat houdt bij hen in dat er oorverdovend harde lome riffs in de strijd worden gegooid. De twee gitaristen verhogen het oorverpletterende luisterplezier.
Justin Tracy is ook te horen ion het broeierige The Fool waarin de ingehouden energie goed te horen is. De mannen staan hoorbaar te popelen om die massieve riffs weer op ons los te laten hetgeen dan ook al snel gebeurt. Voytek is een traag voortploegend stonerrock nummer vol fuzz en distortion met een gierende en kreunende gitaarsolo. De toegift Goodnight opent met de gevleugelde woorden “it’s been a hell of long ass-fucking day”. Dit nummer klinkt als een stonerrock variant op het Who nummer My Generation.
The Heavy Eyes eindigen het album zoals ze begonnen. Nu wordt het Muddy Waters nummer Catfish Blues door hun gruizige stonerrock molen gehaald met uiteraard een verpletterend resultaat.

Heb je zin in een verpletterend stonerrock album? Of om je oren eens genadeloos te laten fluiten? Dan zit je bij The Heavy Eyes zeker goed!


Tracklist:
01. Mannish Boy
02. Maggie
03. Iron Giants
04. Parade
05. Shadow Shaker
06. Supermoon
07. Saint
08. These Men Are Wolves
09. One Hand On The Buffalo
10. The Fool
11. Voytek
12. Goodnight
13. Catfish Blues

Website: The Heavy Eyes

16 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe