Recensie: The Guess Who – The Future Is What It Used To Be

The Guess Who – The Future Is What It Used To Be
Format: CD – LP – Digital / Label: Cleopatra Records
Releasedatum: 14 september 2018

Tekst: Peter Marinus

Het zou een beetje naïef van mij zijn om te verwachten, dat een band, die na dertig jaar ineens weer een album uitbrengt, nog net zo zou klinken als dertig jaar terug. En in het geval van de Canadese band The Guess Who blijkt dan ook dat er weinig meer van hun oorspronkelijke geluid terug te vinden is op hun splinternieuwe album.
Maar dat is ook meer dan logisch aangezien er nog maar één oerlid in de band zit, namelijk drummer Garry Peterson. Hij heeft een nieuwe ploeg om zich heen verzameld, die bestaat uit zanger Derek Sharp, bassist Rudy Sarzo (ex-Quiet Riot, Ozzy Osbourne), gitarist Will Evankovich en mulit instrumentalist Leonard Shaw. Op het album vind je verder nog gast als Styx lid Tommy Shaw en toch nog een ander Guess Who oerlid, Jim Kale op bas.
The Guess Who blijkt op dit album veranderd te zijn in een stevige, typisch Amerikaanse, melodieuze rockband. Van het geluid van hun hits uit de 60’s en 70’s, als “American Woman” of “Clap For The Wolfman” is niets meer terug te vinden.

Een goed voorbeeld van hun nieuwe geluid is het openingsnummer When We Were Young. Een melodieus rocknummer met een bij vlagen bluesy geluid waardoor het af en toe aan Whitesnake doet denken. Wat vooral opvalt is het prima krachtige stemgeluid van Derek Sharp. In Runnin’ Blind gaat de band over op een ongecompliceerd, Faces-achtige, rocker met blazers en met melodieuze koortjes. Een pakkend en hitpotent nummer met priemend gitaarwerk. Talks All The Time heeft een overduidelijk Styx/Kansas stempel met wederom prima zang.
Het mid-tempo Baby’s Come Around is een gepolijst, typisch Amerikaans, nummer. Het soort muziek dat “vroeger” Adult Orientated Rock werd genoemd. David Sharp levert hier echt een topprestatie. De pianoballad Haunted lijkt zo uit het repertoire van Styx te zijn geplukt.
In America opent met Byrds-achtige gitaarriffs en gaat als stomende rocker, met een hoog Faces/Black Crowes gehalte, verder. Een nummer waarin Amerika weer eens als land van de oneindige mogelijkheden wordt afgeschilderd. Cheap Trick lijkt van grote invloed te zijn geweest in Playin’ On The Radio waarin ook flinke melodieuze rock invloeden zitten.
Give It A Try is daarna weer een gepolijst, traag pompend nummer. Good Girl zit ergens in de hoek van The Romantics en Cheap Trick en daarin is zelfs een dwarsfluit te horen.
De afsluitende ballad Long Day zit vol Tom Petty invloeden.

Ik denk, dat Guess Who fans wel even vreemd opgekeken zullen hebben. Niet alleen vanwege het feit dat er nu ineens weer een nieuw album is maar ook vanwege het feit dat de muziek zo drastisch anders klinkt. Dat neemt niet weg dat we hier met een goed album te maken hebben, dat fans van verzorgde rock zoals Styx, Kansas en Whitesnake best wel eens zou kunnen aanspreken.


Tracklist:
01. When We Were Young
02. Runnin’ Blind
03. Talks All The Time
04. Baby’s Come Around
05. Haunted
06. In America
07. Playin’ It On The Radio
08. Give It A Try
09. Good Girl
10. Long Day

Website: The Guess Who

12 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe