Recensie: The Greasy Slicks – The Greasy Slicks

The Greasy Slicks

The Greasy Slicks – The Greasy Slicks
Release datum: Eigen beheer.
30 September 2016

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

Na een aantal ep’s en singles debuteren de jonge honden van de Engelse band The Greasy Slicks eind september eindelijk met een album. Twaalf tracks met opzwepende bluesrock.

The Greasy Slicks werd opgericht in 2012 en bestaat uit Jack Kendrew (gitaar en zang), Rian O’Grady (drums) en Nathan Rasdall (bas). Debuut-ep Into the Night met vier nummers verscheen in 2014, gevolgd door de singles Until Dawn, Eyes Wide Black, Hawks en de ep Fool Me Twice. De band speelt stevige bluesrock met een flinke dot onstuimige rock ’n roll. Invloeden zijn onder meer The Temperance Movement, Led Zeppelin en The Hoax.

De invloed van deze laatste band is het meest duidelijk. Niet alleen hebben ze opgetreden met Jon Amor, ook brengen ze live vaak The Hoax cover Don’t Shake My Hand ten gehore. De band is op dit moment op tour door Europa en speelde begin september 2016 op het Bluesrock Festival in Tegelen, waar ze goede en enthousiaste kritieken op kregen.

Na een aantal singles en een paar ep’s komt eind september eindelijk hun eerste volwaardige album uit. De releaseparty van de plaat is 29 september in Londen. Het album telt 12 nummers (elf + één bonussong), waarvan een aantal nummers al bekend zijn van de ep Fool Me Twice en de singles. De titelloze plaat bevat gespierde bluesrock en ademt een rauwe energie uit met een scherp randje. Early Rolling Stones besprenkeld met The Hoax en de primitieve onstuimigheid van de Sex Pistols. Wat de laatste band betreft is het misschien niet helemaal toevallig dat in de voortjakkerende song Barefoot het zinnetje Pretty Vacant voorbijkomt. Inderdaad: een single van de Sex Pistols.

De plaat golft heen en weer van pittige blues en rock ’n roll naar relatief rustige nummers. Instrumentale opener Werk wordt gevolgd door het pompende Hawks, de in-your-face brok energie van Eyes Wide Black, het hakkelende The Willows en Beggars en het zware, bijna overstuurde Manipulator. Met Let Me Down wordt het gaspedaal halverwege minder diep ingedrukt en speelt de band een mooie, bijna slowblues-achtige jam. Ook Ratatouille Papadum (schitterende titel overigens) lijkt hetzelfde pad op te gaan, maar halverwege het nummer wordt de handrem eraf gesloopt en gaat de band los in een orkaan van muzikaal geweld. Street Queen volgt juist de omgekeerde weg: van wild en rauw naar een relatief rustiger tempo met een prachtige solo op gitaar.

Jonge, enthousiaste bands die onstuimige blues en rock spelen: het lijkt een trend. Floodhounds, The Whereabouts, The Greasy Slicks: het lijstje met dergelijke bands wordt alleen maar langer. Een prima ontwikkeling wat mij betreft, omdat het zorgt voor een frisse wind in de muziekscene. Hoe meer onstuimige jonge honden bands, hoe beter. Voor zover ze het nog niet gedaan hadden, geven The Greasy Slicks met hun debuutplaat hun visitekaartje af.

1. Werk
2. Hawks
3. Eyes Wide Black
4. The Willows
5. Manipulator
6. Let Me Down
7. Barefoot
8. Street Queen
9. Until Dawn
10. Beggars
11. Ratatouille Papadum
12. How Long (Bonus song)

Website: www.thegreasyslicks.com en www.youtube.com/user/TheGreasySlicks

9 september 2016|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe