Recensie: The Cliff Wheeler Band – To The Bone

The Cliff Wheeler Band – To The Bone
Format: CD – Digital / Label: Independent
Releasedatum: 16 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Zanger-gitarist Cliff Wheeler uit Lemon Springs, North Carolina, zit al lang in het vak en heeft een verleden in (hard) rockbands als Knight Heir, MZ Dangerous en Synergy. Samen met zijn Cliff Wheeler Band heeft hij een album opgenomen waarop dat stevige verleden van hem goed te horen is. De band bestaat verder uit Gary Orlando (sologitaar), Kevin Griffin (drums), en Garrett Wheeler (bas).
Hun muziek is het beste te omschrijven als een mix van stevige bluesrock en alternative country (denk hierbij richting Dwight Yoakam). Cliff beschikt over een lijzige stem, die misschien niet echt wereldschokkend is maar in deze muzieksoort prima past.

Die mix is meteen al goed te horen in de opener van het album, Yep. Een nummer, dat behoorlijk door dondert en waarin een “Help Me” (Sonny Boy Williamson)-achtige drive zit. Het nummer wordt opgesierd door vlammend gitaarwerk. How’d We Get Here gaat op dezelfde voet verder als een stevigere rockende variant op Lynyrd Skynyrd waarbij de gierende gitaarsolo’s je om de oren vliegen. Hard Living Man gaat meer de country kant op. Een zogeheten “Outlaw countryrocker” met een harder geluid dan de gemiddelde country. Een loom rockend nummer met een heerlijk gierende gitaarsolo. Open Road zit vol met sompig doorstampende riffs en gillende gitaarsolo’s.
That’s Not Me heeft in de verte iets van “Castles Made Of Sand” van Jimi Hendrix hetgeen automatisch inhoudt dat we hier een bluesrock ballad te maken hebben met een hoog Hendrix gehalte. Ook in This Old Hat zitten Hendrix invloeden. Soms heeft Cliff stiekem wat riffs uit “Voodoo Chile” gepikt en ze vervolgens verpakt in een lome spijkerharde rocker waarin de sologitaar alle kanten op giert. Ode To A Hater is een vrij luchtige heavy swinger met een funky mix van blues en country. Cliff eist in Dancing Diablo een akoestische solospot op. Samen met zijn akoestische gitaar levert hij een Flamenco-achtige instrumental af en doet dat op een wijze waarbij een welgemeend “Olé!!” op zijn plaats lijkt.
Na Yup, wat een akoestische versie van het al eerder genoemde Yep is, wordt het album afgesloten door de stevige, deinende countryrocker Son Of…

Een prima album met een mix van blues en country, die behoorlijk stevig rockt.


Tracklist:
01. Yep
02. How’d We Get Here
03. Hard Living Man
04. Open Road
05. That’s Not Me
06. This Old Hat
07. Ode To A Hater
08. Dancing Diablo
09. Yup
10. Son Of A…

Website: Cliff Wheeler

20 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe