Recensie: The Boxer Rebellion – Ghost Alive

The Boxer Rebellion – Ghost Alive
Format: CD / Label: Absentee Recordings
Releasedatum: 30 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Hoe fijn en bijzonder is het als een album je gelijk bij het begin al (aan) grijpt en je pas bij de allerlaatste tonen weer loslaat. Dat is precies wat er bij mij gebeurde bij het beluisteren van het zesde album van de Londense band The Boxer Rebellion.
Deze band bestaat uit Nathan Nicholson (zang, gitaar, toetsen), Adam Harrison (bas), Andrew Smith (gitaar) en drummer Piers Hewitt. De band uit Londen staat te boek als zogenaamde indie of alternative rockband. Dat heb ik altijd al hele vage termen gevonden dus die laat ik maar even voor wat ze zijn.
Op de voorgaande vijf albums leverde de band vrij atmosferische pop-rock af waarin de invloed van een band als bijvoorbeeld Coldplay best wel groot was. Daar is op dit nieuwe album geen sprake van. De band laat een duidelijk eigen gezicht zien, dat van een uitzonderlijke schoonheid is.

De titel van de opener, What The Fuck, zou je wellicht nog op het verkeerde been kunnen zetten. Verwacht hier geen fel rockend nummer want je krijgt een ingetogen akoestische ballad met akoestische gitaar, die later gezelschap krijgt van een loom zoemende bas en schuifelende drums. Als daar dan nog statige strijkers bij komen ontstaat een fraai zwevend nummer. Ook Rain begint akoestisch in de beste 70’s singer-songwriter traditie. Langzaam ontwikkelt dit nummer zich tot een sfeervol, breekbaar nummer met wederom stemmige strijkers en zacht dreunende drums. Als daar dan ook nog eens een statige blazerssectie aan toegevoegd wordt zit je langzaam te smelten.
Het houdt maar niet op! Gelijk in het sprankelende intro van Love Yourself merk je al dat er weer zo’n sfeervol nummer aan zit te komen. Alles klopt in dit nummer. Gevoelige, maar nooit té gevoelige, zang en een zwevende instrumentale aankleding. Het hoge stemgeluid van Nathan Nicholson raakt in Fear gelijk je gevoelige snaar en die snaar blijft maar trillen tijdens dit folky nummer waar een rustgevend ambient geluid in zit. Net zo mooi is Here I Am met als belangrijkste boodschap “I lost you once, I won’t loose you again”. Don’t Look Back klinkt zowaar iets feller door de zacht stuwende drums. Hier mengt de band, qua geluid, de beste elementen van U2, The Simple Minds en, daar zijn ze toch, Coldplay. Zonder overigens te bombastisch te klinken.
Lost Cause lijkt als een Al Stewart-achtig folky nummer te beginnen. Door de toevoeging van de strijkers ontstaat toch weer het typische zwevende Boxer Rebellion geluid. River begint met Leo Kottke-achtig gitaarwerk en ontwikkelt zich tot een Nick Drake-achtige ballad.

Dit album is echt van begin tot eind een zeer indrukwekkend album met prachtige warme sfeervolle nummers.


Tracklist:
01. What The Fuck
02. Rain
03. Love Yourself
04. Fear
05. Here I Am
06. Don’t Look Back
07. Lost Cause
08. Don’t Ever Stop
09. River
10. Under Control
11. Goodnight

website: The Boxer Rebellion

4 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe