Recensie: The Blues Mystery – Soul Memories

The Blues Mystery – Soul Memories
Format: CD – Digital / Label: The Mysterious Blues Man Records
Releasedatum: 13 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Een band mag natuurlijk altijd blij zijn als ze klasse gitarist in haar gelederen heeft. Maar als die gitarist in zijn eentje verantwoordelijk is voor het uit de anonimiteit redden van de songs van de band, is dat een heel andere verhaal. En dat is precies wat er hier gebeurt op het nieuwe album van de Zwitserse band The Blues Mystery, die bestaat uit gitarist Irénée Pralong, zanger Willy Matt, drummer Gege Bonvin en bassist Walter K. Thut. Deze band opereert in een muzikaal gebied waarin de funky bluesrock hoog in het vaandel staat. En in een dergelijk muzikaal gebied is het toch wel noodzakelijk dat je als band kunt spetteren. In het merendeel van de nummers op dit album gebeurt dit echter niet.
Vaak klinkt de band te netjes en wat aan de vlakke kant. De nummers an sich zijn niet slecht maar blijven ook niet echt hangen. Alleen als gitarist Irénée Pralong zijn soli aflevert veer je overeind. Deze jongen is echt een talentvolle gitarist, die zijn gitaar flink laat gieren en huilen.

Het album begint met de pompende boogie 25 Degrees Below Zero waarin de geest van Creedence Clearwater Revival rond waart. De vlakke rauwe zang van Willy Matt en diens gebrekkige Engelse uitspraak worden ruimschoots gecompenseerd door het messcherp snijdende gitaarspel. Het mid-tempo Sit Down heeft een bluesy pub-rock geluid en wordt door de brandende gitaarsolo nog enigszins opgepept. Dat gebeurt ook in de ballad Has Humankind Lost Its Soul, dat qua geluid aan onze eigen bands Carlsberg en A.A. & The Doctors doet denken. De funky bluesrocker I’m Afraid Of The Next Blues blijft weer te veel aan de nette kant hangen. Gelukkig komt Irénée’s gitaar weer redding bieden.
Het loom groovende 8000 Miles heeft gelukkig iets meer pit, mede door de gemene gitaarlicks. In het nummer kom je wat Lynyrd Skynyrd invloeden tegen. Ook de wat anoniem klinkende ballad Time To Forgive wordt weer door de gitaar gered. Red Hot No Shot opent hoopgevend op een super funky manier, zakt daarna in het refrein weer in en wordt dan door de gierende gitaar weer gereanimeerd.Dan volgen er twee nummers, die maar niet van de grond willen komen. Het funky High-Level Woman en de bluesrocker Risking Love Again. In Keep On Working lijkt de band de juiste swing en het juiste geluid te hebben gevonden. Een lekkere staccato rocker met puntig gitaarwerk.
Als het album daarna wordt afgesloten met de akoestische ballad Look Out Mama, een nummer dat in de smaak zal vallen bij fans van The Scorpions, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat The Blues Mystery een aardige bluesband is met een uitmuntende gitarist, die we in ieder geval wél in de gaten moeten houden.



Tracklist:
01. 25 Degrees Below Zero
02. Sit Down
03. Has Humankind Lost Its Soul
04. I’m Afraid Of The Next Blues
05. 8000 Miles
06. Time To Forgive
07. Reputation
08. Red Hot No Shot
09. High-Level Woman
10. Risking Love Again
11. Keep On Working
12. Look Out Mama

Website: The Blues Mystery

15 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Walter K. Thut 19 mei 2018 om 14:38 - Antwoorden

    Thank you for praising the guitar player Irénée We need to mention though, that one can hear TWO guitars (most of the time). Yes the guitar of Willy the singer and the one of Irénée. Willy plays about 2 out of 3 solos. So praise goes to both of them . From the producer and bass player Walter

We horen graag je mening! Voeg reactie toe