The Blue Butter Pot – Let Them Talk
Format: CD – Digital / Label: Les Facéties De Lulusam
Releasedatum: 24 mei 2019

Tekst: Peter Marinus

Als Jim Diamond (o.a. bekend van The Dirtbombs) aan een release meewerkt, kan je er donder op zeggen dat je met een ongepolijste garageblues release te maken hebt.

En dat is dan ook zeer zeker het geval bij het derde album van het Franse duo The Blue Butter Pot uit Malestroit. Het duo werd geformeerd in 2013 en bestaat uit Olivier Le Normand (zang, gitaar) en Rémy Bonnet (drums, percussie).
Hun nieuwe album werd geproduceerd door Timothy Mehat en gemastered en gemixed door de al eerdergenoemde Jim Diamond.

De garageblues van deze Franse “botervloot” klinkt zoals je de garageblues het liefst wil horen klinken, namelijk onbehoorlijk hard en rauw! Een botervloot vol met geschifte boter!

Na de nodige onrust in een kippenhok dondert Support The Badger je speakers uit. Een smerige funky garageblues met naargeestige zang en massief beukende riffs. Rémy geselt zijn drums terwijl Olivier zijn gitaar tot het uiterste drijft. In de hoekig bonkende garageblues van Let Them Talk klinkt het duo als de verwaarloosde, smerige broertjes van G. Love in een nummer vol vervormde zoemende gitaarklanken.
Checking The Levels lijkt als een nachtclub bluesmambo te beginnen maar al snel zorgt onze “botervloot” ervoor dat het publiek de nachtclub uit vlucht, achtervolgd door gemeen beukende garagebluesklanken. In dit nummer zitten zelfs wat “Alley Oop” elementen. Een prima neanderthaler bluesnummer! Am I Wrong opent met een smerige bluesslide. In dit primitief stampende nummer wordt langzaam maar zeker het fuzzgehalte opgeschroefd en gaat de slide steeds smeriger klinken totdat er uiteindelijk een massieve boogie is ontstaan.
De volgende boogie Doors begint uiterst lui en broeierig. Geheel in de stijl van de songtitel zit er een mystiek Doors geluid in dit nummer. Jelly Roll is het beste als een opgefokte Canned Heat boogie te omschrijven. Zo’n boogie waarbij John Lee Hooker grijnzend staat te genieten. Na een “Once Upon A Time In The West” intro in Once Upon A Time stapt ons “botervloot” duo een western décor binnen en begint zwaar zoemend om zich heen te grooven in Western Time. Zodra het tempo van deze broeierige garageblues opgeschroefd wordt slaat elke bandiet, outlaw en sheriff snel op de vlucht.
BBP’s Mystical is een stevige, opzwepende rocker, die klinkt als een smerig soort barndance met zeer zwiepend gitaarspel. De zeer gruizige garageblues In That Swamp heeft naast een uiteraard zweterig swampgeluid ook bij vlagen massieve Led Zeppelin-achtige riffs.
No Rest In Distress begint uiterst bluesy als een countryblues met vlammende, haast Hendrix-achtige uithalen. Na de uitspraak “I’m fucking confused” verandert het nummer in een granieten countryblues om razend funky te eindigen. En geeft het dat er af en toe wat “Dazed And Confused” geluiden te horen zijn? Neen!!!
Na het G. Love-achtige funky Bad Peppercorn eindigt het album onverwachts met het lieflijk wegende To The Ocean. Een akoestisch nummer! Als een soort “ghosttrack” mag je daarna nog minutenlang naar allerlei gekakel vanuit een kippenhok luisteren!

Dit derde album van the Blue Butter Pot is één van de betere garageblues albums, die ik de laatste tijd gehoord heb!


Tracklist:
01. Support The Badger
02. Let Them Talk
03. Checking The Levels
04. Am I Wrong
05. Doors
06. Jelly Roll
07. Once Upon A Time
08. Western Time
09. BBP’s Mystical
10. In That Swamp
11. No Rest In Distress
12. Bad Peppercorn
13. To The Ocean

Website: The Blue Butter Pot