Recensie: The Aynsley Dunbar Retaliation – Doctor Dunbar’s Prescription

The Aynsley Dunbar Retaliation – Doctor Dunbar’s Prescription
Format: CD – Digital / Label: Big Pink Records
Releasedatum: 26 april 2018

 Tekst: Peter Marinus

Aynsley Dunbar behoort tot één van de grootste drummers uit de rockgeschiedenis. Op elfjarige leeftijd kroop hij al achter de drums en vier jaar later trad hij toe tot de band van Leo Rutherford. In 1966 startte hij samen met Steve Winwood en John McVie het Rhythm And Blues Quartet en even later in dat jaar werd hij lid van John Mayall’s Blues Breakers. Daarna was hij te vinden in bands als The Jeff Beck Group, The Mothers Of Invention, Journey, Jefferson Starship, The Damn Yankees en Mogg/Way.
Wat vaak vergeten wordt is dat Dunbar ook een aantal jaar zijn eigen band had, The Aynsley Dunbar Retaliation, waarvan nu het tweede album via het Zuid-Koreaanse label Big Pink opnieuw is uitgebracht. Het album stamt oorspronkelijk uit 1968.
Op het album bestaat de band, naast Dunbar, uit bassist Alex Dmochowski (ook ex-Mothers Of Invention en Heavy Jelly), Victor Brox op zang, orgel, gitaar en cornet, en gitarist John Moorshead (ex-Shotgun Express en Heavy Jelly). Gitarist John Moorshead blijkt weer één van de vele vreselijk ondergewaardeerde gitaristen te zijn.

De band start met Change Your Low Down Ways, een stuwende boogie, die drijft op de drums, maar zeker ook op de pompende bas en orgel. Moorshead steelt de show met heerlijk priemend gitaarwerk. De shuffle The Fugitive heeft een hoog “Spoonful” gehalte en heeft, met name door de Jack Bruce achtige zang van Brox, een Cream-achtig geluid. Opvallend is het feit dat Brox zich in dit nummer waagt aan een vroege vorm van “rap”. In de slowblues Till’ Your Lovin’ Makes Me Blue is het geluid van de bluespeetvader John Mayall terug te horen. Een atmosferische blues met een hoog “It Hurts Me Too” gehalte en prima zang van Brox en Peter Green-achtig gitraarwerk. Now That I’ve Lost You, van B.B. King, gaat meer de jazzy kant van de blues op, steunend op het orgel van Brox en het vlammende gitaarspel van Moorshead. Zeer zeker ook vlammend is de boogie I Tried, een nummer van Don Robey. De boogie gaat onverminderd door in Call My Woman waarna de akoestische blues The Devil Drives voor een rustpunt zorgt. Een ingetogen blues met slechts zang en akoestische gitaar. Het soulvolle orgel van Brox en en de hard priemende gitaar van Moorshead stelen de showl in de felle boogie Low Gear Man.
Na de zeer luie orgel blues Tuesday’s Blues wordt het album afgesloten door de spetterende uitvoering van Little Walter’s Mean Old World waarin Moorshead nogmaals bewijst een vreselijk ondergewaardeerde gitarist te zijn.

Prima dat dit bluesrock album weer eens uit de mottenballen is gehaald. Het bewijst hier een behoorlijk ondergewaardeerd album te zijn dat nodig de waardering moet krijgen, die het destijds niet voldoende kreeg.


Tracklist:
01. Change Your Low Down Ways
02. The Fugitive
03. Till’ Your Lovin’ Makes Me Blue
04. Now That I’ve Lost You
05. I Tried
06. Call My Woman
07. The Devil Drives
08. Low Gear Man
09. Tuesday’s Blues
10. Mean Old World

Website: Aynsley Dunbar

22 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe