Recensie: Subsonics – Flesh Colored Paint

Subsonics – Flesh Colored Paint
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Slovenly Records
Releasedatum: 27 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Liefhebbers van Amerikaanse new wave uit het eind van de zeventiger jaren opgelet!! En dan vooral fans van het geluid van bands als Television, Richard Hell & The Voidoids, The Violent Femmes en The Velvet Underground! Deze klinken namelijk als grote inspiratiebronnen door op het achtste album van Subsonics uit Atlanta.
Dit trio bestaat uit Rockin’ Clay Reed (zang en gitaar), Rob Del Bueno (bas) en Buffi Aguero (drums). Volgens de band zijn ze beïnvloed door o.a. de rock & roll, literatuur, kung fu films, reclame uingles, Dada, Bugs Bunny en nog een hele lijst van andere zaken.
Klinkt natuurlijk machtig interessant, zo’n lijst, maar ik durf de lijst gewoon terug te brengen naar garagerock en USA wave uit eind jaren 70. Een stuk duidelijker!

Luister maar eens naar de opener Flesh Colored Paint. Dit nummer is duidelijk geïnspireerd door een garagerockband als The 13th Floor Elevators. Minimalistisch rockend, waarin ook tegelijkertijd de kracht van het nummer ligt. Zanger Clay Reed heeft een stem, die net zo paniekerig klinkt als bijvoorbeeld Tom Verlaine, Wreckless Eric of Richard Hell.
You Got Eyes heeft hetzelfde primitieve garagerock geluid met een hoog Velvet Underground gehalte. Simple bonkende drums en bas, een Farfisa orgeltje en een brandende fuzzgitaar kleuren dit nummer in. Het aanstekelijke Baby And Chita lijkt het geluid van the Velvet Underground te mengen met Television terwijl Why Shoud Anybody Care At All klinkt als een garagerock versie van een Buddy Holly nummer. Simplistisch bonkend maar daardoor oh zo charmant. De zang in Begging Hands heeft wel wat van Richard Jansen van onze eigen Fatal Flowers. Dit garagepop nummer is teruggebracht tot de meest simpele vorm met ruimte voor een onstuimige korte gitaarsolo. Ook Too Much Too Many Heartaches is een garagepop nummer waarin heel veel van “White Light White Heat” van The Velvet Underground in terug te horen is.
Er is ook ruimte voor wat ballads zoals het breekbare Die A Little met een geluid a la The Velvet Underground & Nico. De ballad I Believe I Don’t Believe heeft een licht soul gehalte en deed mij ineens aan Sonny & Cher’s “I Got You Babe” denken. In tegenstelling tot de titel is Cold Cold Winter een warme, haast Lloyd Cole-achtige, ballad. Een nummer dat het in de Kerstperiode zeker goed zal doen. De Subsonics klinken in In The Black Spot haast funky! Drumster Buffi Aguero probeert uit alle macht de funky groove vast te houden en slaagt daar ternauwernood in. Speciale aandacht voor de simplistische fuzzgitaarsolo.
I Must Be Poisoned is voor mij de parel van dit album. Een nummer dat mij weemoedig aan het geluid van Television of Richard Hell doet terugdenken. Een pakkend nummer waarin alles klopt. Ook heel lekker lullig is het funky garage bubblegum nummer (ik verzin het ook niet) Johnny Left-Hand.
Tot slot geeft de band zich over aan de Velvet Underground-achtige noise explosie van Permanent Gnaw.

Als je van aanstekelijke, primitieve garagerock houdt en nog altijd weg bent van the Velvet Underground of Television, kan ik je dit album van harte aanbevelen. Muziek zonder opsmuk en nummers, die niet boven de drie minuten uitkomen!



Tracklist:
01. Flesh Colored Paiont
02. You Got Eyes
03. Baby And Chita
04. Why Should Anybody Care At All
05. Begging Hands
06. Too Much Too Many Heartaches
07. Die A Little
08. In The Black Spot
09. Most Popular Boy In Town
10. I Must Be Poisoned
11. I Believe I Don’t Believe
12. Johnny Left-Hand
13. Cold Cold Winter
14. Permanent Gnaw

Website: Subsonics

20 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe