Recensie: Soul Basement – Oneness

Soul Basement – Oneness
Format: CD / Label: Moosicus Records
Releasedatum: 18 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Er is in de loop der jaren altijd een markt geweest voor zwoele, intieme, jazzy soul met een licht funky geluid. Ik noem wat voorbeelden: Isaac Hayes, Barry White, Billy Paul, Teddy Pendergrass, Lou Rawls, Gil Scott-Heron, Incognito en de tegenwoordig ontzettend populaire Gregory Porter.
Daarom wil Blues Magazine niet achterblijven als er weer een nieuwe act in dat genre een prima album aflevert.

Ik heb het dan over het internationale duo Soul Basement. Internationaal want Fabio Puglisli (toetsen, bas, drums en productie) is een Italiaan en Jay Nemor (zang, saxofoon) is een Amerikaan uit Texas.
Zij willen hun boodschap van vrede en liefde uitdragen door middel van zwoele soul, die in hoge mate beïnvloed is door het geluid van Gil Scott-Heron en Lou Rawls. En dat komt vooral door de zwoele, lage, luie stem van Jay Nemor. Hij wordt zeer vakkundig begeleid door Fabio Puglisi, die bewijst dat hij op diverse instrumenten zeer goed overweg kan.

Het album wordt geopend door Better Days, een heerlijk ontspannen soulnummer, dat qua geluid aan Incognito doet denken en zodra Jay zijn mond open doet komt gelijk het geluid van Gil Scott-Heron binnen. Samen met trombonist Tito Planas vormt Jay ook nog eens de blazerssectie in dit “smooth soul” nummer (wat we vroeger “soft soul”) noemden.
Het tempo gaat in Love To The People ietsjes omhoog. Een funky nummer met een hoog Scott-Heron gehalte. Lekkere slaperige soul, “slaapkamer” soul dus. En dat komt prima uit want dan kan eindelijk die Barry White-cd de slaapkamer eens uit! Kortom een zwoel, sensueel soulnummer. S.O.U.L. (Spirit, Oneness, Unity, Love) is daarna een zacht bonkend soulnummer met warm saxspel van Jay, die ook nog eens de raps verzorgt. Fabio zorgt voor lome jazzy funk klanken. In de luie jazzy ballad Slowly is een duidelijke Lou Rawls invloed te horen. Soul met boterzachte soulvolle zang en jazzy piano. Het lui glijdende Hang On In There heeft niets met het Johnny Bristol nummer te maken, hoewel Bristol ook in de sensuele soulhoek werkzaam was. Het is wel een mellow soulnummer met een fusion-achtig geluid. To Truly To Be Free gaat eigenlijk in dezelfde stijl door met een heerlijk warme funky bas. Who Really Knows is een super jazzy nummer, compleet met contrabas en soulvol orgel waarin Jay rapt over discriminatie en de onwetendheid van sommige mensen. En het zal je niet verbazen dat in dit nummer het Gil Scott-Heron geluid weer te horen is.
Soul Basement sluit het album zoals ze het ook begonnen. Met een ontspannen funky nummer a la Incognito in de vorm van Count On Me.

Een heerlijk ontspannen soulvol album, ook voor buiten de slaapkamer!


Tracklist:
01. Better Days
02. Love To The People
03. S.O.U.L.
04. Slowly
05. Hang On In There
06. To Truly To Be Free
07. Who Really Knows
08. Count In Me

Website: Soul Basement

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
21 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe