Recensie: Slam & Howie And The Reserve Men – Firewater

Slam & Howie And The Reserve Men – Firewater
Format: CD – Digital / Label: Wanted Men Records
Releasedatum: 12 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Wanneer er op een band het etiket “countrytrash” wordt geplakt begin ik mij gelijk af te vragen wat ik daar nou  van zou kunnen verwachten. Trash is meestal één bonk kolere herrie, die dicht tegen de noise en de garagepunk aan leunt. Zou die trash dan makkelijk mengen met country?
De Zwitserse band Slam & Howie And The Reservemen uit Bern krijgt dit etiket namelijk meerdere malen opgeplakt. En eerlijk gezegd snap ik niet helemaal waarom. Met trash heeft deze band namelijk helemaal niets te maken!
De band bestaat overigens uit de heren Slam (zang, akoestische en elektrische gitaar), Howie (gitaar, mandoline en zang), Ross (gitaar, lapsteel, banjo), Mr. Drake (bas) en Bennet Young (drums). Drie gitaristen dus en dan is het niet verwonderlijk dat deze band op hun vijfde album stevig rockt.

Zoals in de opener Once We Get There waarin ze gelijk je speakers uit denderen met een rocker waarin wel countryinvloeden zitten maar waarin de rock overduidelijk de overhand heeft. Met messcherpe riffs en priemende, gierende gitaarsolo’s. Blind Men heeft een zelfde rauwe swing als hun folk evenknie The Pogues. De Ierse folkinvloeden zullen later op dit album meerdere malen de kop opsteken. Dit is een pompend feestnummer, dat live ongetwijfeld voor een deinde massa zal gaan zorgen. Witness Of Dawn opent met hakkende, Wilko Johnson-achtige gitaarriffs. Ook hier zijn de Ierse folk invloeden duidelijk aanwezig en klinkt het als een mix van Big Country, The Pogues en Thin Lizzy.
Anywehere The Wind Blows heeft gemene rauwe gitaarriffs a la “American Woman” (the Guess Who) maar is over het algemeen een mid-tempo nummer waarin echter ook flink gepompt wordt. In dit Charlie Daniels Band-achtige nummer zitten zelfs prachtige Allman-achtige gitaarpartijen. De pompende rhythm & blues van Pretender zou de fans van Dr. Feelgood ook zomaar aan kunnen spreken. Een full-tempo staccato rocker waarin toch ook weer Ierse folkinvloeden te vinden zijn.
Dat is nou jammer…waarom moet er nou een een soort Americana-reggae nummer als Calling Home op het album staan? Het zal live best wel een feest zijn met dit nummer maar het doet mij vrij weinig. Gelukkig wordt dit nummer gevolgd door I Don’t Wanna Have Fun Tonight. En dat had ik nou juist wel met deze stuwende rocker met een punk-achtige energie. Denk The Clash goes Americana en je krijgt een idee hoe dit nummer klinkt. Ook de lome rocker Far Out East doet bij vlagen aan The Clash denken. Ook een Stones geluid ontbreekt niet. In You Got Me Good worden Keith Richards riffs vermengd met punkrock elementen.
Tot slot volgt er nog Pass Of The Die. Een donderend desolaat nummer met een flink Ennio Morricone gehalte.

Dit album toont overduidelijk aan, dat we hier met een zeer energieke band te maken hebben, die live wel eens heel erg zou kunnen knallen.


Tracklist:
01. Once We Get There
02. Blind Men
03. Witness Of Dawn
04. Anywhere The Wind Blows
05. Pretender
06. The Legacy
07. Calling Home
08. I Don’t Wanna Have Fun Tonight
09. You Got Me Good
10 .Far Out East
11. Pass Of The Die

Website: Slam & Howie And The Reserve Men

16 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe