Recensie: Sister Sparrow & The Dirty Birds – Fowl Play

Sister Sparrow & The Dirty Birds - Fowl Play

Sister Sparrow & The Dirty Birds – Fowl Play
Format: 2-CD / Label: Party Fowl Records / Thirty Tigers
Releasedatum: 4 Maart 2016

Tekst: Filip Heidinga

Sister Sparrow & The Dirty Birds bestaan intussen alweer acht jaar en hebben in die tijd veel getourd door Amerika en Canada. Buiten Amerika en Canada hebben ze nog niet getourd maar hier komt hopelijk snel verandering in. Het begon allemaal in New York waar ze in 2009 vijf maanden lang elke zaterdagavond speelden in de Rockwood Music Hall. In het jaar daarop namen ze in één lange sessie van twaalve uur hun debuut album op. In 2012 en 2015 volgden nog twee studio albums, met daar tussendoor in 2013 een EP van vier nummers. Met elk album en elke tour wordt hun reputatie groter, dit is een geweldige live band die weet hoe je een feestje moet bouwen. Sister Sparrow, echte naarm Arleigh kincheloe, zingt al sinds haar negende in de band van haar ouders samen met haar broer Jackson Kincheloe. Jackson speelt nu mondharmonica in The Dirty Birds. Naast broer en zus Kincheloe zijn er nog zeven ander leden van The Dirty Birds, allemaal vrienden van elkaar. Gitarist Sasha Brown heeft ook al heel wat ervaring: hij studeerde bijvoorbeeld aan de Berklee College of Music waar hij een prijs ontving voor zijn gitaarspel. Ook bassist Josh Myers heeft een lange lijst met projecten waar hij aan gewerkt heeft en is te horen op meer dan twintig albums. Josh speelt veel jazz en neemt dit mee naar de Dirty Birds. Trompetist Phil Rodriguez speelt ook veel jazz en werkt naast The Dirty Birds als muziek docent. Brian Graham speelt saxofoon en treedt naast The Dirty Birds vaak op met verschillende big-bands. Tenslotte hebben we nog drummer Dan Boyden, en net als bijna alle andere leden van The Dirty Birds, heeft ook hij verschillende projecten waar hij aan werkt.

Het album ‘Fowl Play’ is het eerste live album van Sister Sparrow & The Dirty Birds en is opgenomen op oudejaarsavond 2015. En bijna was het allemaal niet doorgegaan. De zaal waar ze zouden spelen die avond belde een paar weken van te voren op om het af te zeggen. De band zat dus zonder zaal. Gelukkig lieten ze zich niet uit het veld slaan en gingen meteen opzoek naar een andere zaal. En die hebben ze gevonden, en het is ze zelfs nog gelukt om het concert volledig uit te verkopen.

De eerste cd begint meteen goed met een lekker funky nummer Freight Train. En is misschien ook wel het beste openingsnummer van Sister Sparrow & The Dirty Birds.  “Hit me like a freight train” zingt Arleigh Kincheloe aka Sister Sparrow in het refrein. En het publiek kan niks anders doen dan deze goederentrein voorbij laten razen. De band komt duidelijk met maar één doel het podium op: er één groot feest van maken. We Need A Love is een erg mooi soul nummer, en laat meteen horen dat Sister Sparrow en haar Dirty Birds een zeer veelzijdige band is. Het nummer gaat over geloof in liefde of juist het niet meer geloven in de liefde. De acht leden van The Dirty Birds zorgen samen voor een prachtige sfeer. Na een korte introductie gaat de band verder met het blues – funk nummer Catch Me If You Can. Het nummer is net als We Need A Love afkomstig van hun laatste studio album The Weather Below, een album die vorig jaar zeer goed werd ontvangen. En live ook fantastisch klinkt. Hierna is het tijd voor een compleet nieuw nummer Frankie. Weer een lekker funky nummer met het mooie volle geluid van The Dirty Birds. Don’t Be Jealous begint met de drums waarna de blazers beginnen. Het nummer is erg persoonlijk en gaat over hun leven “on the road”. “Don’t be jealous – it’s just me and the fellas.” My House begint met alleen gitaar en is een prachtige ballad en komt, net als het openingsnummer Freight Train, van hun eerste album uit 2010. De eerste cd wordt afgesloten met het erg funky bijna rock nummer Borderline. Het publiek is dan ook luid en duidelijk te horen tijdens het nummer. Echt een feestje.

Het tweede album begint heel toepasselijk met twee nummers van hun tweede album. Dirt begint met de stevige drums van Dan Boyden en de duistere bas van Josh Myers. Waarna het veranderd in een heerlijk funky nummer. Tijdens het volgende nummer van het ‘Pound Of Dirt’ album komt één van de oud leden van The Dirty Birds nog even langs. Ryan Snow speelt mee op de trombone. Millie Mae is een blues nummer met een mooie opbouw. Prison Cells komt weer van het laatste studio album en doet mij erg denken aan Amy Winehouse. De enige cover tijdens dit concert is Dr. Feelgood van Aretha Franklin, waar Sister Sparrow en haar Dirty Birds hun eigen versie van gemaakt hebben. Sugar heeft erg veel soul met een lekkere funk saus. Een lekker nummer die je doet verlangen naar de zomer en natuurlijk naar een optreden van hun tijdens een zomerfestival. Intussen staat de band al bijna anderhalf uur op het podium maar lijkt alleen maar meer energie te krijgen. Vooral de intro van het volgende Crawdaddies laat dit goed horen. Who Are You laat de duistere kant van Sister Sparrow horen en is wederom een heerlijk nummer van het eerste album. Tijdens het aan alle moeders opgedragen Mama Knows laat Sister Sparrow weer haar prachtige soul horen. Met Roadtrip wordt het concert afgesloten en wordt opgedragen aan alle fans. Een mooie funky afsluiter van een heerlijk concert.

Kortom: Een heerlijk en fantastisch live album met één klein nadeel: het is opgenomen op oudejaarsavond en “happy new year” komt regelmatig voorbij. Aangezien het intussen eind maart is, klinkt dit een beetje vreemd en gedateerd terwijl het concert slechts drie maanden geleden was. Of zit ik nu te zeuren? Ach, je moet dit album gewoon een keer zelf luisteren. Het is gewoon een lekker feestje. Of kijk gewoon de clip (video-clip van Sugar) hieronder, laat de zomer maar komen!

Tracklist:
Cd 1:
01. Freight Train
02. We Need A Love
03. Catch Me If You Can
04. Frankie
05. Don’t Be Jealous
06. My House
07. Borderline

Cd 2:
01. Dirt
02. Millie Mae
03. Prison Cells
04. Feelgood
05. Sugar
06. Crawdaddies
07. Who Are You
08. Mama Knows
09. Roadtrip

Website: Sister Sparrow

 

24 maart 2016|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe