SIMO

SIMO – Let Love Show The Way
Format: CD-LP/ Label: Mascot Label Group – Provogue
Releasedatum: 29 januari 2016

Tekst: Jan Hogenberg

Dit jaar kregen de bezoekers van het concert van Walter Trout de allereerste live kennismaking van de band Simo. In het voorprogramma van deze bluesveteraan, een betere plek om jezelf te presenteren krijg je niet in Nederland. En dat deden ze met verve! Carré stond te trillen op de luciferhoutjes waarop het is gebouwd en menig luisteraar in de zaal moest zijn gehoorapparaat wat zachter zetten. Simo liet even weten hoe bluesrock gespeeld dient te worden. Met z’n drieën en vol overgave!
Deze band uit Nashville speelt eens geen country maar ouderwetse classic bluesrock zoals the Yardbirds, Peter Green met Fleetwood Mac en later Led Zeppelin en Jeff Beck dat deden. Zoals ze zelf zeggen, “soulfull psychedelic bluesrock with jazz improvisations”. De band is ontstaan vanuit het samenvoegen van J.D. Simo als gitarist en Frank Swart en Adam Abrashoff, welke als ritmetandem al meerdere jaren hebben samengewerkt. J.D. Simo heeft zijn ervaring als gitarist opgedaan bij de Don Kelley Band, bekend van de hit “Truck Drivin’ Man”, waarbij hij de honky-tonk en fingerpicking stijl onder de knie kreeg. Daarvoor heeft hij zijn eigen muziekbijbel gemaakt door al op jonge leeftijd de TV opnames van History of Rock ’n Roll op te nemen. Hierin leerde hij hoe rock ’n roll gemaakt moest worden. In 2010 kreeg hij van Frank en Adam een email met de vraag, “Want to jam?”. Deze ontmoeting met een drie uur lange jamsessie heeft de band Simo tot leven gebracht.
De band brengt in 2011 hun debuut uit onder de gelijknamige titel Simo en krijgt in het thuisland de nodige aandacht van nieuw publiek vanwege de enorme podiumpresentatie van dit driemanschap. De classis bluesrock is opnieuw uitgevonden en Simo wordt uitgenodigd om op Mountain Jam en Bonaroo te mogen spelen. Zodoende is uiteindelijk major Mascot geïnteresseerd geraakt in deze jongens. Het nieuwe wapenfeit ‘Let Love Show The Way’ wordt eind vorig jaar aangekondigd en het eerste nummer Long May You Sail werd naar buiten gebracht waarvan we mogen genieten totdat het volledige album tot ons komt.

De opnames van dit album vond plaats in de historische Big House in Macon, Georgia. Historisch vanwege de opnames van The Allman Brothers eerste twee albums. Daarnaast kreeg J.D. Simo de ongelofelijke kans om op de gitaar van wijlen Duane Allman te mogen spelen. Deze Gold-Top Les Paul gitaar uit 1957 is op alle nummers van die albums gebruikt. Hiermee is J.D. een van de weinige op aarde die dezelfde eer kreeg toegewezen zoals Warren Haynes, Derek Trucks en Wilco’s Nels Cline. Mede dankzij de sfeer rondom Big House en het mogen gebruiken van dit historisch muziekinstrument is dit album voor Simo wederom een mijlpaal in hun korte bestaan.

Maar goed, nu de inhoud. Het album begint met een fantastische boogie, als het ware de opkomst van een band die op het punt staat te worden aangekondigd voor een optreden. Met een lekker swingend ritme dendert het openingsnummer Stranger Blues de huiskamer binnen. Je gaat direct opstaan en het volume harder zetten en voor dat je het weet sta je al lekker mee te stampen. Betere openers kan ik zo niet bedenken. Heerlijke slidegitaar en wat een geweldig swingend ritme.
Classic bluesrock is dus wat Simo ons gaat opdienen middels dit album. Dit wordt in het tweede nummer Two Timin’ Woman nog eens goed weergegeven. Had zo’n 50 jaar geleden ook op een van de Led Zeppelin albums kunnen staan. Zo ook het nummer Can’t Say Her Name. De teksten zijn tijdloos, de muziek niet anders, maar dan toch helemaal Simo. Waardoor? De soulvolle stem en het fantastische gitaarwerk van J.D. wat nagenoeg tegen hardrock aanleunt.
Het hele album ademt de sfeer van de jaren ’60 en ’70 uit. Alhoewel de effecten van de gitaren van nu zijn. En dat met een gitaar van bijna 70 jaar oud. De nummers lijken natuurlijk op die van vroeger maar er zijn er ook zoals I Lied die op nummers van nu lijken, want ik moet met dit nummer gelijk aan “I Don’t Wanna Be” van Gavin DeGraw of de versie van Beth Hart en Barry Hay denken.
Dat Simo ook ingetogen kan zijn blijkt uit het fenomenale nummer I’ll Always Be Around. Alsof Robert Johnson hem ter plekke les geeft of dat Peter Green tijdelijk ingeleend is. Wat kan bluesmuziek toch mooi zijn als het met deze passie gespeeld wordt. Prachtig soulvol gezongen en schitterend opgebouwd met wederom slidegitaar. Mooiste nummer van het album.

Ik kan het hele album wel voor naar achteren beschrijven maar er moet ook wat overblijven voor jullie. Dit album is op en top een reïncarnatie van alle bluesrock bands van destijds. Maar Simo maakt er wel een topproductie van. Voorlopig mijn nummer 1 van dit jaar.
De blues scene was die avond in Carré goed vertegenwoordigd want de band is nog geen half jaar later al weer uitgenodigd om in Nederland te komen spelen tijdens hun Europese Tour. Dit keer in de kleine zaal in Paradiso op 9 april en twee dagen later in Tilburg in Little Devil. Gaat dat zien!!

Tracklist:
01. Stranger Blues
02. Two Timin’ Woman
03. Can’t Say Her Name
04. I Lied
05. Please
06. Long May You Sail
07. I’ll Always Be Around
08. Becky’s Last Occupation
09. I’d Rather Die In Vain
10. Today I’m Here
11. Let Love Show The Way (bonustrack)
12. Ain’t Doin’ Nothin’ (bonustrack)
13. Please Be With Me (bonustrack)

 

Website: SIMO