Recensie: Shaw Davis & The Black Ties – Shaw Davis & The Black TIes

Shaw Davis & The Black Ties – Shaw Davis & The Black TIes
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 14 juni 2017

Tekst: Peter Marinus

We hebben er weer een nieuwe, jonge gitaarheld bij!!! In de persoon van Shaw Davis uit Zuid-Florida. Samen met drummer Bobby Van Stone en bassist Fernando Rodriguez levert deze jongeman een zeer overtuigend bluesrock album af.
Zijn stijl mengt de beste elementen van Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix en Chris Duarte tot een eigen, harde stijl. En hij wordt in elk nummer ondersteund door zijn ritme sectie, die er voor zorgt dat de funk in vrijwel elk nummer aanwezig is.

De opener Let’s Hit The Road is zo’n funky bluesrocker. Felle, rauwe gitaarlicks en voor zijn 21 jaar al behoorlijk doorleefde zang. Davis soleert behoorlijk hard en bijtend. Het tempo gaat iets omlaag in Set Me Free. Het nummer heeft duidelijk Stevie Ray invloeden maar dan een paar tandjes harder.
Het tempo gaat nog meer omlaag in Hell With Ya, een funky nummer met bijtend gitaarwerk. De gitaar van Davis scheurt, jankt en bijt zich door het nummer heen. Starvin’ Blues is een mid-tempo rocker in de beste classic rock stijl. Denk hierbij aan het beste werk van Bachman-Turner Overdrive. Ook hier is de funk natuurlijk weer aanwezig. De Stevie Ray invloeden zijn het duidelijkst aanwezig in de massief rockende bluesrocker Woman Goodbye.
Na een akoestisch intro gaat 2 Cent Head over in een dreigende, langzame bluesrock ballad. Het Johnny Cash nummer Folsom Prison Blues wordt door Davis getransformeerd tot een stevig groovend bluesrock nummer en je herkent het origineel niet meer terug (op de tekst na dan). Davis soleert zichzelf tot zeer grote hoogten in dit nummer. Een single kandidaat is het poppy Separate Ways, dat het ook bij fans van Walter Trout goed zou kunnen doen.
Het minst overtuigende nummer van dit album is Back To Troy. Een semi-akoestische bluesrocker, die vrij tam klinkt. Zelfs het vlammende gitaarspel kan dit nummer niet redden. Een rustpunt is het atmosferische, jazzy Missy. Een gevoelige ballad met staande bas.
Het album wordt afgesloten door Silver Spoon. Kwa melodie komt dit nummer in de buurt van “Spoonful” van Howlin’ Wolf maar dan langzamer en zeer log rockend.

Van deze gitarist gaan we in de toekomst zeker nog meer genieten. Tot die tijd ga ik dit album maar eens lekker grijs draaien!!!

Tracklist:
01. Let’s Hit The Road
02. Set Me Free
03. Hell With Ya
04. Starvin’ Blues
05. Woman Goodbye
06. 2 Cent Head
07. Folsom Prison Blues
08. Separate Ways
09. Back To Troy
10. Missy
11. Silver Spoon

Website: Shaw Davis & The Black TIes

31 juli 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe