Recensie: Scott H. Biram – The Bad Testament

Scott H. Biram – The Bad Testament
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Bloodshot Records
Releasedatum: 24 februari 2017

Tekst: Fons Delemarre

Ik heb besloten ‘The Bad Testament’ van Scott H. Biram maar te schouwen als een luisterproject. Conceptalbum had ook een omschrijving kunnen zijn, maar dat klinkt te deftig voor ‘The Bad Testament’. De eerste tonen zijn van een radio-uitzending van ergens ver weg, waarin een predikant-achtige man meedeelt: “I’m here to tell you about somenting that might change your life”. De boodschap sterft weg in echo en de toon is gezet. De radio komt verderop nog een paar keer terug, als éénmansband Biram er als een volleerd countrypunker in veertig minuten en achtien seconden dertien nummers doorheen raust. Perfect gitaar spelen? Foute takes overdoen? Uit de maat spelen? “What the f*ck!”, hoor je hem denken. ‘The Bad Testament’ is één brok enthousiasme, inzet, bevlogenheid en energie. Bepaald niet glad of gepolijst (understament 1), hier en daar (understatement 2) een rafeltje, soms een tikje overstuurd (understatement 3). De riffs en de solo’s zijn bepaald niet virtuoos en zeker niet foutloos, maar “So what?” Biram is geen Jason Ringenberg, die ooit een woeste, vingervlugge en strak spelende gitarist (Warner E. Hodges) in zijn band The Scorchers het gitaarwerk voor zijn rekening liet nemen. Punkachtige countryrock is een deel van de vlag die de lading dekt als het gaat om het benoemen van de muziek van Scott H. Biram. Soms is het gewoon razende punk waarin de country totaal ontbreekt (Train Wrecker), soms is het gewoon lekker tearjerkende smartlapperij (Red Wine, Crippled & Crazy), maar in alle gevallen liggen de dubbele bodems en het tongue-in-cheek gevoel steeds op de loer. Aan het einde van het luisterproject  ‘The Bad testament’ moet de conclusie zijn dat Scott H. Biram een eigenzinnig en boeiend album heeft gemaakt. En het is wel duidelijk dat hij niet veel opheeft met religie… ‘The Bad Testament’ heeft in een aantal nummers iets weg van een countryrock versie met punkinvloeden van Faraway Eyes van The Rolling Stones (1978). Opvallend is de gospel True Religion. Ik verdacht Biram ervan dat hij gewoon mee bromt bij een radio-uitzending, maar desgevraagd liet hij me weten dat hij alle acht (!) stemmen van het gospelkoortje zelf voor zijn rekening heeft genomen… Kortom: leuk, lekker gek album! Bloodshot, zijn label, omschrijft het op beeldende, zeer Amerikaanse wijze, als volgt.

With the heart of a genuine Texas bluesman, the head (banging) of a Zappa and Lemmy disciple, and boots resting in the dust outside of town at sunrise, Scott H. Biram journeys through the harrowing human condition like no one else. A walk on the Biram side straddles the chasm between sin and redemption and The Bad Testament lands somewhere west of the Old Testament and south of an AA handbook. It’s a record of hard-grinding lost love, blues and deep, dark Americana. Scott H. Biram conjured the words and music for The Bad Testament during mad alchemical sessions at his homemade studio in Austin, TX.  Through stacks of amps, spools of cable, and a prodigious collection of microphones, he spread his technical wings wide, while never losing the immediacy honed from a life on the road. He added a drum kit and rustic vocal duet to his skill set (which already includes all guitars, bass, keyboards, vocals, and percussion on the album). And strip away the one-man band eccentricity, SHB is out-writing any meeting taker on Music Row. The man writes on a razor’s edge of aggression and deftness, thoroughly contemporary but steeped in the backwaters, back porches and back alleys of our collective musical heritage. Many in the one-man band field find their groove and stay in it, but stay in a groove too long and it becomes a rut. SHB has the groove, but never falls into a rut.  On “Set Me Free” and “Red Wine” the wandering country soul of Jimmie Rodgers and the laid-back cool of Merle Haggard ride well with SHB’s distorted punk; it’s the 2-sided jukebox hit at the honky-tonk behind the looking glass of CBGB’s. “Righteous Ways” and “Still Around,” mellower, but no less determined, sound right out of the Folkways canon. Speaking to eternities and charlatans, Biram’s freewheelin’ with an edgy take on the Newport Folk vibe. With its surprisingly melancholy organ and in the back of the pocket tattered soul, “Crippled & Crazy,” recalls The Band.  The haunting harmonica-soaked ballad “Long Old Time” is a chilling taste of existential desolation, “It’s gonna be a long old time/ before I pay for the crime that I done.” This is one lost highwayman.
Fear not, though, Biram is still The Dirty Old One Man Band. His brand of unvarnished and unhinged aggro-roots remains as exciting as ever.  “Trainwrecker” blasts down the two-laner with the breathless fervor of a redneck metal “(I’m Not Your) Stepping Stone.”  Try NOT singing along in the best Nordic Doom Metal voice we all carry around buried within our darker selves. He’s downright blunt on the R-rated Boomhauer TX rant “Swift Driftin’”: “It takes a real piece of shit to be a real piece of shit/ You should really just be headed on your way.” Yet the stark acoustic guitar country blues is updated and self-aware – a profane reboot of personal heroes Leadbelly and Mississippi Fred McDowell.  The instrumental “Hit the River” is a throw the devil horns slide guitar boogie right in that sweet Biram groove. And. It. Will. Not. Let. Go.  It’s short, not-so-sweet, and leaves you panting for more. Scott H Biram is THE one-man band.  The master of the realm. Why? Because even though he’s one man, he ain’t one thing.

01. Set Me Free
02. Still Around
03. Red Wine
04. Train Wrecker
05. Long Old Time
06. Swift Driftin’
07. Righteous Ways
08. Crippled & Crazy
09. Feel So Wrong
10. True Religion
11. Hit the River
12. Pressin’ on
13. What Doesn’t Kill You

Website: Scott H. Biram

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Sort by
14 februari 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe