Recensie: Same Player Shoot Again – Our King Freddie

Same Player Shoot Again – Our King Freddie
Format: CD / Label: Bonsai Music Records
Releasedatum: 9 november 2018

De albumtitel laat al weinig te raden over. We hebben hier uiteraard te maken met eerbetoon aan de Texaanse bluesgitarist Freddie King, een gitarist die in 1976 veel te vroeg overleed en waarvan bijvoorbeeld Eric Clapton een grote fan was.

Tekst: Peter Marinus

En ook de Franse band Same Player Shoot Again is een grote fan. Dermate groot dat ze hun nieuwe album helemaal gevuld heeft met Freddie King nummers. En dan heb je natuurlijk te maken met een cover album. Maar in dit geval een coveralbum waaraan je hoort dat deze band de Freddie King nummers met respect en vol liefde uitvoeren. En ook nog eens op een uitstekend wijze! Gitarist Romain Roussouliere brengt het vlammende gitaarwerk van Freddie King op een zeer indrukwekkende wijze weer tot leven, bijgestaan door de prima band, die verder bestaat uit Vincent Vella (zang), Julien Brunetaud (toetsen), Loic Gayot (tenorsaxofoon), Jerome Cornelis (altsaxofoon en gitaar), Steve Belmonte (drums) en Max Darmon (bas).

De meeste nummers op dit album zijn alom bekend, op wat uitzonderingen na zoals het nummer Ghetto Woman dat, naar mijn weten, niet op een studioalbum van Freddie King te vinden is. Wel op enkele live albums. Het gaat hier om een broeierige soulvolle shuffle, die vergelijkbaar is met het al even soulvolle She’s A Burglar.
Die staat natuurlijk ook op dit album. En dan valt ook op hoe soulvol de grofkorrelige stem van Vincent Vella is en hoe lekker de blazers klinken.
De focus ligt op dit album op de Shelter en RSO periode van Freddie King. Zo opent het album met The Same Old Blues van het Getting Ready album uit 1971. Het gitaargeluid van Romain is hier even hard en priemend als van de grote meester zelf. Julien Brunetaud legt terloops ook nog even een funky toetsensolo neer.
Let The Good Times Roll krijgt een lompe, hoekige versie met sprankelend pianowerk en uiteraard bijtend gitaarwerk.

Only Getting Second Best is ofwel een soulballad of een slowblues. In elk geval een heerlijk romig soulvol nummer met gevoelig snijdende gitaar en zeer soulvolle zang. In I’d Rather Be Blind is de achtergrondzang niet echt geslaagd te noemen. Het lijkt alsof die er op het laatste moment achter is geplakt. De instrumentale klassieker Hide Away uit 1969 ontbreekt uiteraard niet. Een nummer, dat door vrijwel elke bluesband wel gespeeld zal zijn. Hier is het in een authentiek swingende versie te vinden.

 

Ook Pack It Up is een klassieker maar dan meer op een funky bluesterrein. Romain laat zijn gitaar hier flink gieren en de band legt een lekker luie groove voor hem neer. De uitvoering van het Bill Withers nummer Ain’t No Sunshine krijgt, vooral door het gitaarwerk, een flink bluesy geluid. Texas Flyer is, evenals het origineel, een super funky nummer met ingenieuze grooves en soulvol swingende blazers. Na de overbekende shuffle The Sky Is Crying wordt het album op een pompende funky manier afgesloten met Palace Of The King. Een nummer, dat geschreven werd door het trio Leon Russell, Duck Dunn en Don Nix.

De Franse band Same Player Shoot Again houdt met dit album op een prima wijze de muziek van Freddie King levend en daar is uiteraard helemaal niets mis mee! Ik ben wel benieuwd of deze band ook met eigen materiaal zal weten te overtuigen.

Tracklist:
01.The Same Old Blues
02.She’s A Burglar
03.Let The Good Times Roll
04.Going Down
05.Only Getting Second Best
06.I’d Rather Be Blind
07.Hide Away
08.Pack It Up
09.Ain’t No Sunshine
10.Ghetto Woman
11.I’m Tore Down
12.Texas Flyer
13.The Sky Is Crying
14.Palace Of The King

Same Player Shoot Again on Facebook
www.bonsaimusic.fr

12 januari 2019|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe