Rusty Apollo - Midgets & Monkeys

Rusty Apollo – Midgets & Monkeys
Format: CD / Label: Big Records
Releasedatum: 17 juni 2016

Tekst: Martin van der Velde

Al eerder besteedde Blues Magazine aandacht aan Rusty Apollo. Een uitgebreid interview volgde na de recensie van hun eerste cd. Met ‘We spelen ‘klassiekers’ op onze manier maar met respect voor de originelen’ introduceerde de band zichzelf en daarmee was al veel gezegd. De eerste cd ‘Oh Yeah!’ werd zeer goed ontvangen. In hun relatief korte bestaan heeft de band al op heel wat toonaangevende festivals gestaan, Moulin Bluesfestival, Big Rivers en Ribs & Blues om er maar een paar te noemen.

Onlangs is er een wisseling in de bezetting geweest, Kim Snelten en Michiel van Leeuwen hebben de band verlaten en zijn vervangen door bassist Moos Meijer, zoon van zanger/drummer Mike Meijer. Op harmonica is Wiendelt Hooijer de band komen versterken. De twee gitaristen Rogier van der Ploeg en Onno Voorhoeve maken de band compleet. In tegenstelling tot ‘Oh Yeah!’ uit 2015 is er op het nieuwe album ‘Midgets & Monkeys’ ruimte voor eigen werk. Zingende drummers kom je niet zo vaak tegen, net zoals drummer-zanger Boyd Small die in het bluescircuit behoorlijk naam heeft gemaakt, is Mike Meijer bandleider. Hij heeft de nodige ervaring opgedaan met o.a. de Gigantjes, Arthur Ebeling en Orkater. Na het vertrek van bassist-zanger Michiel van Leeuwen, heeft Mike zijn 16-jarige zoon ingelijfd als bassist en dat doet deze jonge man niet onverdienstelijk wil ik er gelijk aan toevoegen. Op deze cd speelt hij slechts nog maar op een nummer mee, Way Down In The Hole. Waarschijnlijk worden verder de lage tonen ingespeeld door Onno Voorhoeve op baritongitaar.  De eerste track Oh Yeah, de titel van de vorige cd en origineel een nummer van Ellas “Bo Diddley” McDaniel klinkt heerlijk. Meteen valt de kolengruizen stem van Meijer op. Met Willie Dixon’s 300 Pounds Of Heavenly Joy en Pretty Thing laten de heren hun inspiratiebronnen goed doorklinken. Beide krijgen een Rusty Apollo bewerking. The Human Cannonball is de eerste song van eigen hand, en samen met She Left Me Good passen deze nummers prima binnen het concept van deze plaat. Na een tweede cover van Bo Diddley, Can I Put My Finger in It?, volgt een fijne uitvoering van Eddie Son House, Death Letter Blues. De laatste track van dit album Stick A Fork in Me, heeft een totaal andere bewerking gekregen en steekt een beetje bij de rest af. Niet dat het een slechte track is, maar de mix wijkt dermate veel af van de rest dat je het gevoel hebt dat je naar een andere plaat luistert. Rusty Apollo is een band die het in sounds en grooves zoekt en daardoor een heel eigen geluid heeft ontwikkeld, dat meteen herkenbaar is. ‘Midgets & Monkeys’ is een prima vervolg op ‘Oh Yeah!’ Een cd waarin de band nog meer een eigen smoel krijgt. Niet iedereen zal hun benadering van blues kunnen waarderen. Zelf spreekt de band van psychedelische blues. Je houdt ervan, of niet. Maar goed in hun stijl zijn ze zeker!

Tracks:
01. Oh Yeah!
02. 300 Pounds Of Heavenly Joy
03. The Human Cannonball
04. Pretty Thing
05. Let’s Work Together
06. Can I Put My Finger In It?
07. She Left Me Good
08. Death Letter Blues
09. Way Down In The Hole
10. Stick A Fork In Me

Website: Rusty Apollo

CD Presentatie: 5 juli Paradiso Amsterdam (https://www.paradiso.nl/web/Agenda.htm)