Recensie: Russ Green – City Soul

Russ Green – City Soul
Format: CD – Digital / Label: Cleopatra Records
Releasedatum: 8 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Het lijkt mij erg naar als je als jongeman hevig onder de indruk bent van Jimi Hendrix en er dan achter komt dat je je geen gitaar kan veroorloven. Dat overkwam Russ Green uit Chicago. Gelukkig kwam de redding voor Russ toen hij een concert van harmonicaspeler Sugar Blue mee maakte. Sugar Blue klonk tijdens dat concert als een Jimi Hendrix op de harmonica.
Russ switchte direct naar de harmonica, wat ook nog eens stukken goedkoper was. Langzaam aan bouwde hij een faam op als geweldige harmonicaspeler en was te horen op albums van o.a. John Primer en Lurrie Bell.
Nu komt hij dus zelf met een album waarop hij wordt bijgestaan door Vince Agwada (slidegitaar), Giles Corey (gitaar), Marvin Little (bas), Ricky Nelson (drums) en Joe Munroe (Hammond B3). Uiteraard staat de harmonica centraal op het album. Het ene moment loeiend, dan weer gierend en huilend en soms vervormd.

De boogie wordt gelijk ingezet in First Thing Smokin’ met naast de vurige harmonica de rauwe slidegitaar in de hoofdrol. In deze pompende boogie bewijst Russ een volle soulvolle stem te hebben. Believe In Love is een luie shuffle met hard huilende harmonica. Een zacht voort tikkend nummer waarin de Hammond B3 menige soulmelodie plant. Qua stijl zit dit nummer ergens tussen Robert Cray en Bill Withers in. Russ’ gierende vervormde harmonica opent The Edge met een lang intro waarna een loom swingende funky bluesrocker begint waarin Russ er weer behoorlijk op los giert. De zang in Goin’ Down South wordt gedeeld met Eric Bibb. In een broeierig boogie met bonkend ritme en huilende en gierende harmonica. De soepele funky blues Lover Man heeft het pompende Hammond B3 geluid als aandrijver. Russ levert messcherp harmonicawerk af in dit Joe Louis Walker-achtig nummer. Lover Man gaat meer richting het geluid van Robert Cray. Een zacht stuwende shuffle met bij vlagen psychedelisch gitaarwerk van Giles Corey. Up From The Bottom heeft een haast New Orleans-achtig funky ritme en is een traag stotende shuffle met krachtig loeiende harmonica. Ook de funky bluesswinger Lint In My Pocket klinkt lekker loom met een pompende Hammond B3 en verschroeiende harmonica.
Somethin’ New is daarentegen weer behoorlijk rauw. Een boogie met een loeiende Russ en smerig jankende slidegitaar. Het nummer zit qua stijl ergens tussen Howlin’ Wolf’s “Spoonful” en The Allman Brothers Band in. De luchtig swingende shuffle Love To Give sluit het album op lekker funky wijze af.

Russ Green bewijst op dit album dat hij tot de top van de harmonicaspelers behoort. Hij levert hier een prima album af zonder echte uitschieters. Mijn enige kritiek gaat richting de productie. Het album had wel iets pittiger mogen klinken.


Tracklist:
01. First Thing Smokin’
02. Believe In Love
03. The Edge
04. Goin’ Down South
05. Lover Man0
06. Train Of Pain
07. Up From The Bottom
08. Lint In My Pocket
09. Somethin’ New
10. Love To Give

Website: Russ Green

12 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe