Recensie: R+R=NOW – Collagically Speaking

R+R=NOW – Collagically Speaking
Format: CD – Digital / Label: Blue Note Records
Releasedatum: 15 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Met de recensie van dit album moet ik heel voorzichtig omgaan. Mede omdat ik weet dat de meeste blues(rock) liefhebbers gillend op de vlucht slaan zodra zij de woorden jazz of hip-hop horen. Dat hoop ik dus te voorkomen door te melden dat we hier met een zeer indrukwekkend en funky album te maken hebben. Afkomstig van het collectief R+R=NOW, dat staat voor Reflect+Respond=Now.
Een collectief dat werd opgericht door jazzpianist Robert Glasper en dat verder bestaat uit de jazzartiesten Christian Sciott (trompet), Derrick Hodge (bas), Justin Tyson (drums), Taylor McFerrin (synthesizer, zang) en Terrace Martin (saxofoon, synthesizer en vocoder). Dit collectief wordt in jazzkringen gezien als een supergroep. En nu is het aan mij om de lezers van Blues Magazine hier ook van te overtuigen.
Gezien het feit dat dit album zeer funky klinkt en voorzien is van de meest ongelooflijke grooves zouden de meeste lezers al moeten blijven hangen. Ja, natuurlijk zitten er ook behoorlijk wat jazzinvloeden in dit album. Dat zou gezien de jazz status van de muzikanten ook vreemd zijn als dat niet zo was.

Het album opent met Change Of Tone, dat wordt ingeleid door de jazzy pianoakkoorden van Glasper, die al snel wordt bijgestaan door een warme synthesizer, gevolgd door Herbie Hancock-achtige vocoder zang. Door dit alles ontstaat een geluid, dat het beste als een zeer funky versie van Weather Report te omschrijven is. Een perfecte mix van avontuurlijke funk, instrumentale hip-hop en jazz. Na een introductie van een Miles Davis-achtige trompet opent Awake To You. Een nummer met een heerlijke lome funky groove waarover Glasper zijn jazzy akkoorden kan uitstrooien en Terrace Martin het nummer voorziet van zijn soulvolle vocoder zang.
By Design is een langzaam groovend nummer met spaarzame drums en allerlei geluidseffecten en samples die voorbij zweven. Glasper blijft onverstoorbaar zijn pianoakkoorden rondstrooien in dit zeer spacey nummer. Resting Warrior gaat er in hoog tempo funky vandoor met een hoofdrol voor de fusion trompet van Christian Scott. Een nummer vol ingenieuze en toch funky grooves en Chick Corea-achtig toetsenwerk. Hip-hopper Omari Hardwick is te gast in de zwevende jazzsoul van Needed You Still met wederom die spacey vocoder zang. Hardwick declameert zijn raps op lome wijze, begeleid door de jazzy piano van Glasper. Colors In The Dark begint met de zeer delicate, haast Jaco Pastorius-achtige bas van Derrick Hodge om over te gaan in een langzaam zwevend RnB nummer met voldoende soul om stroperigheid te voorkomen. The Night In Question is een dreigend soort jazzfunk met Justin Tyson die de meest onwaarschijnlijke grooves neer legt waarover Christian Scott’s trompet op indrukwekkende wijze kan floreren met raps van Terry Crews. De raps in Reflect Reprise worden verzorgd door Stalley. Zijn raps geven dit nummer een Guru-achtig gevoel. In het spacey HER=NOW is Amanda Seales degene die haar tekst fel komt declameren. Respond is een zwoel rollend jazzfunk nummer waarin de drums de basis leggen voor de jazzy trompet. Been On My Mind is een zeer atmosferisch nummer, dat door de zwoele zang van Amber Navran een haast Astrud Gilberto-achtig geluid krijgt.

Gezien het feit dat de meeste Blues Magazine lezers wel openstaan voor avontuurlijke klanken, ben ik er haast van overtuigd dat een groot aantal van hen enthousiast gaan worden van dit album. Nergens klinkt de jazz oubollig of freakerig. Hier is sprake van een zeer avontuurlijk maar ook zeer funky album met een grote jazzinvloed.

Ik durf zover te gaan om te zeggen dat ik alvast een plaatsje in mijn jaarlijst vrij maak voor dit album.


Tracklist:
01. Change Of Tone
02. Awake To You
03. By Design
04. Resting Warrior
05. Needed You Still
06. Colors In The Dark
07. The Night In Question
08. Reflect Reprise
09. HER=NOW
10. Respond
11. Been On My Mind

Website: R+R=NOW

11 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Ron Holman 3 augustus 2018 om 12:11 - Antwoorden

    Ik weet niet of de lezers van Bluesmagazine massaal naar de winkels zijn gerend om dit album aan te schaffen, maar Peter Marinus heeft gelijk, dit is een bijzondere productie omdat het staat voor waar de ontwikkeling van de jazz op dit moment is beland, een cross-over van allerlei stijlen die op dit album op een heel subtiele wijze samenvallen. ‘Die hard’ jazzfans hebben al moeite met deze ‘vreemde’ mix van funky jazzrock/hiphop/soul experimenteerdrift laat staan de blues liefhebber die vaak nog iets meer hecht aan de conventionele waarden in de muziek. Maar was dat ook niet het geval met albums van Bob Dylan of Miles Davis, ook die hadden een vooruitziende blik en de toen uitgebrachte albums (denk aan het eerste ‘elektrische’ album van Dylan of Bitches Brew van Miles Davis) werden met de grond gelijkgemaakt want dat vond men te rare muziek, terwijl ze nu de hemel in worden geprezen. Dat is denk ik met R+R = Now ook het geval. Temeer ook omdat het een aanklacht is tegen het almaar toenemende racisme, het album is geïnspireerd op wat Nina Simone in jaren zestig probeerde op te zetten, muzikanten kunnen zaken als racisme en onrecht tegenover vrouwen onder de aandacht brengen middels hun muziek en dat wordt hier ook gedaan. Dus een belangrijk album waar jaren later nog aan zal worden gerefereerd. Inderdaad in de top tien van beste albums van het jaar. Maar het gaat pas leven na een paar luistersessies. Ook dat geeft al aan dat het geen hap slik klaar product is, maar een zogeheten groeibriljant!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe