Royal Trux – White Stuff
Format: CD – LP – Digital / Label: Fat Possum Records
Releasedatum: 1 maart 2019

Tekst: Peter Marinus

The White Stripes en The Black Keys zijn voorbeelden van Indiebands, die door het bluespubliek omarmd werden. En dat ondanks hun eigenzinnige rauwe geluid. Of misschien wel, juist daardoor!
Het Amerikaanse duo Royal Trux hoort eigenlijk ook in dat rijtje thuis. Ik kan mij echter wel voorstellen, dat hun muziek misschien toch iets té eigengereid is voor de oh zo gevoelige blues oortjes.

Neil Hagerty (zang en gitaar) maakte ooit deel uit van de band Pussy Galore. Een band, waarin ook Jon Spencer zat. En die kennen we natuurlijk van zijn rauwe en zeer eigenwijze mix van soul, garagepunk en blues. In die hoek zou de muziek van Royal Trux ook prima passen. Samen met zijn vriendin Jennifer Herrema (zang) en diverse andere muzikanten debuteerde Neil in 1988 met het “Royal Trux” album. In de jaren ’90 tekende de band bij het Virgin label. Dat label hoopte om met deze band nog wat meer Indie successen te kunnen scoren. Maar al snel vormde de eigenzinnigheid van het duo, en de nodige drugsproblemen, een groot struikelblok. Een breuk met Virgin was het gevolg waarna de band in 2000 uiteenviel.

Na 19 jaar is er nu dus weer een nieuw album, het twaalfde. En gelukkig klinkt Royal Trux nog net zo eigenzinnig als in de beginjaren.

Wat in al die eigenzinnigheid opvalt is het constant aanwezige funky geluid van de nummers. Af en toe moet je trouwens wel flink je best doen om in het woud van laagovervliegende distortion en fuzz dit funky geluid te kunnen terugvinden.
Royal Trux opent rauw rockend met White Stuff, dat vol zit met schots en scheve gitaarriffs en noisy bluesy gitaarwerk. De zang klinkt heel apart. Als een soort psychedelische kreunzang. Year Of The Dog gaat op dezelfde ongecontroleerde wijze verder. Een rauw voortploegend nummer met gluiperige zang, zware fuzz en allerlei voorbijvliegende distortion en noises.
Purple Audacity #2 is een spacey zwevend nummer met intens gekreunde zang van Jennifer en een woud van fuzzgitaren en ontregelend gitaarwerk. Suburban Junkie Lady lijkt in eerste instantie als een folky nummer bedoeld te zijn maar krijgt door het zware fuzzgeluid en de zang, die zich wederom niets van welke regel dan ook aantrekt, een geheel eigen gezicht.
Daarna is Shoes And Tags een soort van funky noise nummer vol gierende distortion. Een nummer dat klinkt alsof Prince veel te veel paddo’s tot zich genomen heeft en zich daarna uitleeft in een soort bedwelmende gekte.
In Get Used To This treedt rappoer Kool Keith aan. We hebben hier te maken met een hip hop nummer maar dan op de Royal Trux manier, dus met een hoog fuzzgehalte. Jennifer probeert al kermend haar weg te vinden terwijl het nummer al blubberend voort probeert te grooven. Sic Em Slow opent met Oosters aandoende percussie waarna zich weer een eigenzinnig funky nummer ontvouwt met de nodige noise uitbarstingen, een constant zwaar gonzend geluid en de zeer aparte kreunzang.
Every Day Swan klinkt alsof het glamrock geluid van T. Rex eens flink door de fuzzmolen is gehaald met een zeer lomp en naargeestig resultaat. In Whopper Dave klinkt het duo, voor hen dan, zeer toegankelijk. Dit nummer zit nog het dichtst in de buurt van het White Stripes geluid. Purple Audacity #1 duurt ruim vijf minuten en zit vol met splijtende distortion en geflipte kermzang.
Het album wordt afgesloten met Under Ice, een sompige fuzzrocker met een funky basis.

Dit album lijkt mij zeer geschikt voor de flink wat avontuurlijk ingestelde bluesfans onder ons. Als je Jon Spencer al te gek vindt, kan je niet om dit album van Royal Trux heen. Ik heb mij in elk geval prima vermaakt met dit rauwe, ontregelende en soms idiote album. Heerlijk!!!


Tracklist:
01. White Stuff
02. Year Of The Dog
03. Purple Audacity #2
04. Suburban Junkie Lady
05. Shoes And Tags
06. Get Used To This
07. Sic Em Slow
08. Every Day Swan
09. Whopper Dave
10. Purple Audacuty #1
11. Under Ice

Website: Royal Trux