Recensie: Roy Lee Jones – Devils In The Whiskey

Roy Lee Jones – Devil’s in The Whiskey
Format: CD, Digitaal /Label: Independant
Releasedatum: 16 oktober 2018

Tekst: Paul Op den Kamp

Soms duiken er van die albums en artiesten op waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Je verwachtingen worden tijdens het luisteren resoluut aan de kant geschoven. Zoals bij Roy Lee Jones blijkt dit een aangename verassing te zijn.

De albumhoes oogt alsof het hier gaat om een oude gemiste klassieker. Een creatie die in zijn eigen tijd geen aandacht kreeg om vervolgens vergeten te worden. Waarbij het nu door een nieuwsgierige platenbaas op de juiste manier onder de aandacht wordt gebracht.

Blijkt allemaal niet te kloppen. Roy Lee Jones krijgt nu op latere leeftijd pas een kans om te debuteren maar het gaat hierbij om nieuw werk. Om te citeren uit de bio op zijn eigen website:
“As one of 12 children,  Roy spent most of his childhood growing up on a cotton farm in Humphrey, Arkansas. Roy has been singing and performing all of his life starting at the age of 8, where he started singing in the children’s church choir. At the early age of 13 his father suffered a stroke and Roy was left to take care of all the farming until the family moved to California. Roy left to join the Army in 1966, and was stationed in Germany as a track vehicle mechanic, fixing tanks. Roy made the rank of seargent E-5 in his 3 years of service. After his time in the military Roy decided to travel Europe to broaden his mind and creative spirit. Wanting to save money for his travels he often would sleep on park benches so he could get the most out his adventures. He decided to have an extended stay in Amsterdam where he got a warehouse job and studied at the music conservatory. In 1971 He decided to move to Los Angeles, CA to pursue a career in entertainment, and kept studying his craft at L.A.C.C. Roy finally got his first break when he won a role in the Tony award winning Broadway musical Dream Girls. He spent over 4 years touring the world performing 8 shows a week. When the show ended Roy became a family man. To provide for his family he took a job as a mechanic for the postal service. For years he worked the graveyard shift in order to continue pursuing his creative passions and to have time to spend with his family. Over the years Roy has played in several Roots and RnB bands with some of them getting to open for more prolific artists. Now at age 69, Roy is going to take the spotlight!!!”


Al is de vraag of je dit niet met een korreltje zout moet nemen? In deze tijden van fake news is een dergelijk verhaal bijna te mooi om waar te zijn. Het idee van gerechtigheid op latere leeftijd zo vlak voor de feestdagen misschien iets te zoetsappig.

Wat in ieder geval op muzikaal gebied volgt is de verassing van het jaar. Het album opent met rauwe blues maar gaandeweg het album wordt dit aan de kant geschoven. Van het eerdergenoemde bluesy verdriet naar R&B en echte motown pop blijkt het stijlenpalet van de zanger erg uitgebreid te zijn. Zoals ze zeggen komt ervaring met de jaren. Iets dat voor Roy Lee Jones wel lijkt te kloppen.

Mocht zijn rags to riches verhaal kloppen, dan hoop je toch dat deze man wereldberoemd wordt. Om vervolgens nog stapels aan platen te maken. Voor mij is hij in ieder geval de ontdekking van 2018.

Tracklist: 
01. Long John
02. Devil’s in the whiskey
03. Last Night
04. Tonight
05. Tangled Up
06. Patience
07. Tired Bones
08. So Tired
09. Gotta Move Quick
10. Just For
11. Spinnin
12. I Don’t Know

Links
https://www.facebook.com/theroyleejones/

10 januari 2019|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe