Recensie: Rory Gallagher – Calling Card

Rory Gallagher – Calling Card
Format: CD – LP – Digital / Label: Universal Music
Releasedatum: 8 maart 2018

 Tekst: Paul Op den Kamp

Voor diegenen die het toevallig gemist hebben. Afgelopen maart zijn alle albums die Rory Gallagher heeft gemaakt opnieuw uitgebracht, eerst in een grote boxset, nu als losse albums. Een daar van is ‘Calling Card’, misschien wel een van zijn allerbeste albums.
Samen met producer Roger Glover, de bassist van Deep Purple, toog Rory Gallagher naar de ‘Musicland Studies’ in Munchen. Dezelfde plek waar de Rolling Stones eerder dat jaar hun eigen ‘Black And Blue’ hadden opgenomen. Een magische plek gezien de albums die het opleverde. Met dezelfde mix van rock, beetje jazz, R&B en soul zijn dit documenten van muzikale versmelting voordat punk alles overhoop zou gooien.
Maar zo zijn er meer overeenkomsten! Leg Melody van de Stones maar naast het titelnummer van deze plaat, met enige fantasie hoor je Mick Jagger dezelfde tekst over deze begeleiding zingen. Het nummer I’ll Admit Your Gone had  zo op ‘Exile on Main Street’ kunnen staan. Dat vervolgens Edged In Blue qua gitaarwerk sterk aan Eric Clapton doet denken is helemaal een wonderlijke overeenkomst. Het kan bijna niet anders dat de artiesten in de jaren zeventig elkaars platen hoorden en op een manier beïnvloed waren. Maar klinkt Rory als de Stones of omgedraaid? Wel lekker om eens een keer over te discussiëren.
Op sommige van zijn albums had Gallagher de neiging om vooral hard en snel te spelen, waardoor er een muzikale brij van bluesy gitaargeweld ontstond. Juist door de toevoeging van andere of nieuwe elementen maakt het een frisse plaat die niet gaat vervelen. Hij lijkt alles te kunnen, van akoestische nummers tot voortstuwende jazz. Of het kleine stukjes Engelse wals in Do You Read Me. In het boekje dat bij de cd zit staat een kort interview met Roger Glover. Ook hij beaamt dat Rory de studio inging met de gedachte om zijn muziek duidelijk te verbreden, een missie die wonderlijk goed geslaagd is. Bijzonder is ook hoe de bonustrack Where Was I Going To aansluit bij het gewone album, vanwege de tijdsrestricties op het vinyl paste het toentertijd niet. Nu is het de perfect afsluiter.
Het blijft een ramp dat Gallagher zo jong is overleden, niet alleen hadden er nog zoveel mooie albums kunnen komen maar had zijn muziek bij leven in deze tijd wijdverspreid kunnen worden. In afwezigheid van de artiest moeten wij dit als fans en liefhebbers maar zelf doen. Zeg het voort, zeg het voort. Rory Gallagher is de artiest die door iedere zelf respecterende muziekliefhebber beluisterd moet worden!  Viva Rory Gallagher.


Tracklist:
01. Do You Read Me
02. Country Mile
03. Moonchild
04. Calling Card
05. I’ll Admit You’re Gone
06. Secret Agent
07. Jack-Knife Beat
08. Edged In Blue
09. Barley & Grape Rag
10. Where Was I Going To? (bonustrack)

Website: Rory Gallagher

24 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. sjaak jorritsma 25 oktober 2018 om 13:20 - Antwoorden

    Zelden Rory beluisterd maar inderdaad frapant – mooi nummer – Stones LP Black and Blue opgenomen in Rotterdam ook met gast gitaristen om nieuw gitarist te zoeken zoals Harvey Mandell – Rory zou ook hierbij aanwezig geweest zijn.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe