Recensie: Ron Cartel – Don’t Make The Monkey Drunk

Ron Cartel - Don't Make The Monkey Drunk

Ron Cartel – Don’t Make The Monkey Drunk
Release: 2014. Label: Blues Boulevard

Tekst: Jan Marius Franzen (http://purplehaze.rtvkatwijk.nl)

Ron Cartel, een zoon van geïmmigreerde Italianen, die opgroeide in Harlem, New York heeft een CD uitgebracht met een mengeling van roots, soul, gospel en blues. Mijn favoriete muziekstijlen! En als dan ook nog op de CD staat dat de meeste songs orgineel zijn, aangevuld met slechts een paar covers, dat een “Generous blend of mojo roots dark passion & deep soul” wordt afgeleverd en als je van Boz Scaggs of Johhny Adams houdt dat je Ron Cartel erg goed gaat vinden ( “You’ll love Ron Cartel”) dan zijn de verwachtingen hoog gespannen als de CD in de speler gaat.

Na deze marketing prietpraat dalen we weer af naar de aarde en als we naar deze CD luisteren staan we weer met beide benen op de grond. House of Mojo Intro is geen sterk begin. Ik dacht dat we verlost waren van dit soort experimentele muziek, die in de jaren zestig nogal in zwang was, maar nee dus. Gelukkig duurt het maar kort. House of Mojo is een stuk beter, wel jammer dat het iets teveel op de muziek van Dr. John lijkt en de intensiteit van Dr. John net niet kan benaderen. Het lekkere vette gitaarwerk op Bluesville en de meeslepende zang maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van deze CD. De cover God Moves On The Water klinkt authentiek met prima akoestisch gitaarwerk en alweer prima zangwerk.

Chazz Is Dead zou zo op een Boz Scaggs CD kunnen staan. En dat legt een minpuntje van deze CD bloot: Ron Cartel is een uitstekende muzikant en heeft zich omringd met muzikanten die zonder uitzondering hun vak verstaan, maar het ontbreekt aan een wat eigen stijl, die iets extra’s zou kunnen toevoegen. Bijvoorbeeld het titelnummer Don’t Make The Monkey Drunk is beslist een goed nummer (goede songwriting vooral), maar ik heb dit soort muziek al vaker gehoord.

Live Bonus tracks als Walking The Dog en She’s Nineteen Years Old hadden beter achterwege kunnen blijven. Deze nummers zijn al zo vaak gecoverd en deze uitvoeringen voegen absoluut niets toe. De begaafde zanger Ron Carter is echt op zijn best op nummers als My World als hij dichtbij zichzelf blijft. Dit nummer en het reeds gememoreerde Bluesville zijn de hoogtepunten van deze CD.

Kortom: Een goede roots, soul, gospel en blues CD gemaakt door prima muzikanten. Als Ron Carter meer een eigen stijl weet te ontwikkelen kan hij met zijn talent ons in de toekomst aangenaam (blijven) verrassen.

1. House Of Mojo Intro
2. House Of Mojo
3. Last Two Dollars
4. Bluesville
5. God Moves On The Water
6. Chazz Is Dead
7. My World
8. I Hurt Everybody
9. Sing & Shout
10. Don’t Make The Monkey Drunk
11. All My Angels
12. Last Shirt
13. Outro
14. Shovel In The Ground (Studio Bonus track)
15. Walking The Dog (Bonus track: Live in NYC)
16. She’s Nineteen Years Old (Bonus track: Live in NYC)

Website: www.roncartel.com

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
8 maart 2014|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe