Robin Borneman - Folklore I: The Waving Days

Robin Borneman – Folklore I: The Waving Days
Release datum: 24 september 2015. Kroese Records

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

De derde release van Kroese Records laat een heel ander geluid horen dan de eerste twee. Van de rockabilly van Bootleg Betty via de blues/garagerock van The Heat naar de sprookjesfolk van de Nederlandse singer-songwriter Robin Borneman. Kippenvel voor de huiverende herfstdagen.

Borneman was jarenlang frontman van Dearworld, een Nederlandse electronic rockband. Hij stond als solo-artiest onder andere in het voorprogramma van de Ierse band Villagers, bracht zijn ep Mirrorfountain uit in 2008, gevolgd in 2012 door zijn eerste volledige album Home, is een paar keer op wereldtournee geweest als zanger van het Amerikaanse Trans-Siberian Orchestra en werkte mee aan Vim & Vigor (2014) van Navarone.

Navarone komt vaker terug als link, want Merijn van Haren, frontman van die band, deed mee op Home en is op Folklore I: The Waving Days ook weer present. Eveneens op de plaat Wouter Bude op drums, Rob Namen op bas, Ewelina Krysiak op viool, Dewy Kersten op cello en Mary Borneman op accordeon. Folklore I: The Waving Days is – zoals Robin het zelf aangeeft – “het eerste deel van een trilogie die Folklore zal worden genoemd. Een reis naar het einde van de weg, en daarbuiten. Een karakter met geen naam en geen geheugen, verloren in een geestelijke wereld. Op zoek naar antwoorden, een ontwaken en daarmee opstanding.”

https://youtu.be/I-7SvXWFNmQ

Vorige plaat Home uit 2012 was bij Kroese in het laatste kwartaal van dat jaar de op één na best verkochte cd. Alleen de nieuwste cd van Mumford & Sons verkocht destijds beter. Borneman liet met zijn in eigen beheer uitgebrachte album Ben Howard, Jake Bugg en Muse achter zich. Of Folklore I dezelfde kant op gaat is nu nog te vroeg om te beoordelen, maar de potentie is er. Twaalf tracks die zich het beste laten omschrijven als sprookjesachtige folk. Geen scheurende gitaren, maar bedachtzame songs die je dieper raken naarmate je de plaat vaker draait (en geloof me, ik heb het album vrijwel non-stop gedraaid de laatste weken).

A Sacred Curse Of Change is een feeërieke opener van de plaat met een prachtige melancholische viool. Land of Amok klinkt als Ring Of Fire van Johhny Cash in slow motion. The Waving Days en Farewell River zijn mistroostig, evenals Shadowflower en Awake, hoewel deze laatste songs uitbarstingen van expressieve emotie hebben. Hope’s Lament is warmbloedig en kruipt onder de huid, terwijl single en relatief up-tempo nummer Muriel brandt en broeit. In slotnummer Memories Lost klinkt een kale piano en spaarzaam gitaar, wat past bij het melancholiek van de song.

Folklore I: The Waving Days is een sprookjesboek met Robin Borneman als verteller bij het hardvuur, terwijl de wind om het huis guurt en gromt. En met een prachtige albumhoes overigens: werk van Barbara Florczyk getiteld Lonely Bird. Een eenheid van albumhoes en de muziek op de plaat.

01. A Sacred Curse Of Change
02. Land of Amok
03. The Waving Days
04. Down Below
05. Shadowflower
06. Talisman
07. Farewell River
08. Hope’s Lament
09. Muriel
10. Restless Mind
11. Awake
12. Memories Lost

Websites: www.robinborneman.com en http://kroeserecords.nl/