Recensie: Robert Lee Coleman – What Left

Robert Lee Coleman – What Left
Format: CD  – Digital / Label: Music Maker Recordings
Releasedatum: 27 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Het klinkt wat kleinerend wanneer ik zeg dat “de oudjes het nog prima doen”maar zo bedoel ik dat absoluut niet want het nieuwe album van soul en bluesveteraan Robert Lee Coleman uit Macon, GA, is er één van wereldklasse waar menig jong “pikkie” niet aan kan tippen.
Robert Lee deed zijn ervaring op door jarenlang de vaste gitarist van Percy Sledge te zijn en een aantal jaar lid te zijn van de James Brown band. Ook is hij verantwoordelijk voor de funky lick van James Brown’s “Hot Pants”.
En nu is er dus zijn derde soloalbum en daar hoor je al die ervaring prima op terug. Soul, funk en blues vormen de hoofdmoot hier.

Zo opent Robert Lee met een uiterst verrassende versie van Johnny “Guitar” Watson’s Real Motha For Ya. Deze krijgt een zeer luie funky versie met een iets jazzier geluid door de blazers. Robert Lee’s lijzige en lispelende zang past hier perfect in. Zijn gitaarspel is merkwaardig hakkelend maar nergens a-ritmisch. Echt een onwijs funky versie!! Aan het intro van Kinfolk kan je horen dat Robert Lee bij James Brown gespeeld heeft want hij opent dit nummer met lekker funky riffs. Zijn rauwe ongepolijste gitaargeluid komt in deze funky shuffle prima tot zijn recht. Qua stijl past dit nummer in het Bobby Parker hoekje. In de slowblues Bleeds The Blues loop ik tegen een frustratie op. Dit nummer wordt namelijk gezongen door waanzinnig goede zangeres van wie ik maar niet aan de weet kom wie het is. Somebody Loves Me is een huppelende funky shuffle opgesierd door de priemende gitaar van Robert Lee en een loeiende harmonica. Jimmy Reed’s Big Boss Man krijgt een sompig pompende versie. Dit nummer rockt in volle vaart. Ook Blues So Bad is een landerig swingende rocker. Eentje van het eenvoudige soort met een snijdende solo.
Shoe Is On The Other Food is een lekker funky soulbluesnummer in de beste Soul/Atlantic traditie met spetterende blazers. Uiteraard moet er gezien het verleden van Robert Lee ook ruimte worden gemaakte voor een Percy Sledge-achtige soulslijper. Deze komt voorbij in Done Forgot About Love. Dit nummer klinkt zowel qua melodie als qua zang als Tony Joe White’s “Rainy Night In Georgia”. De fel stotende funky blues Mama Told Me deed mij daarentegen weer aan de “Statesboro Blues” van The Allman Brothers Band denken. Country Woman is een boogie met een heerlijk soul orgel en rockende piano. Set You Free is daarna een intense slowblues waarin het typische Robert Lee gitaargeluid weer op duikt.
In de afsluiter Tennessee Whiskey/I’d Rather Go Blind duikt wederom die fabuleuze, maar oh zo onbekende zangeres op. Mijn frustratie wordt nog groter als er dan ook nog een tweede even goede zangeres op duikt. Samen verbinden ze de countryklassieker Tennessee Whiskey (o.a. David Allen Coe) met de Etta James klassieker I’d Rather Go Blind, slechts begeleid door Robert Lee’s primitief riffende gitaar.

Robert Lee Coleman bewijst met dit album dat hij tot de top van het soulblues genre behoort.


Tracklist:
01. Real Motha For Ya
02. Kinfolk
03. Bleeds The Blues
04. Somebody Loves Me
05. Big Boss Man
06. Blues So Bad
07. Shoe Is On The Other Foot
08. Done Forgot About Love
09. Mama Told Me
10. Country Woman
11. Set You Free
12. Tennessee Whiskey/I’d Rather Go Blind

Website: www.musicmaker.org

 

24 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Robert Lee Coleman 29 juli 2018 om 07:20 - Antwoorden

    HI Peter The “unknown” female singer in Family that bleeds the blues was written and sung by Robert Lee’s niece Shana Hargrove. The song done forgot about love the 2nd verse is Lavern Smith and the 3rd verse is Shana Hargrove. They both sung Tennessee Whisky. and was joined by the young guitar prodigy Wyatt Pyles. I truly enjoyed recording this album and cant wait to come back over and perform it for my friends there. Thanks so much for the warm reception and the love.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe