Recensie: Ritchie Dave Porter – End of the Line

Ritchie Dave Porter – End of the Line
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 1 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Ondanks het feit, dat er meerdere malen gezongen wordt, dat je de blues hebt en voelt, wil dat nog niet automatisch zeggen, dat je dan ook een overtuigend blues album af kunt leveren. En dat is precies wat er gebeurt op dit album van de Engelse gitarist en zanger Ritchie Dave Porter uit Birmingham. Hij speelt al vanaf zijn elfde en zat in het trio the Voodoo Witch Blues Band. Daarna koos hij voor de akoestische blues. En tussendoor moest hij ook nog eens kanker overwinnen, hetgeen natuurlijk diep respect afdwingt.
Wat op dit album in positieve manier opvalt is het feit, dat Ritche Dave een prima gitarist is, die niet bang is om zijn blues met jazz of zelfs Spaanse invloeden te mengen.

Het feit dat ik tot het achtste nummer van dit album, Baby Why You Treat Me So Bad, moest wachten om een nummer tegen te komen waarin Ritchie Dave voor het eerst echt tot zijn recht komt, geeft te denken. Dit is namelijk een lekkere jazzy shuffle, die lekker ontspannen klinkt en waarin de zang ook tot zijn recht komt.
De zang is niet het sterke punt van Ritchie Dave. Ook al is de zang gelaagd opgenomen blijft ‘ie vrij vlak klinken. En dat gaat vaak ten koste van de nummers. Dog Without A Bone bijvoorbeeld is een op zich swingend blues nummer met sprankelend gitaarwerk. Je bent geneigd om de vlakke zang in eerste instantie even onder het tapijt te vegen. Als dan blijkt dat die zang in de andere nummers ook een stoorzender is, wordt het wat problematisch. Het gitaarwerk van Ritchie Dave redt heel wat nummers zoals de akoestische boogie 12 Long Hours. De ballad My Father, over het gemis van zijn vader, komt door de vlakke zang totaal niet van de grond.
Ik veerde even op bij Happy Home waarin Paul Kossoff-achtig elektrisch gitaarwerk te horen is. Maar ik ging gauw weer zitten bij het aanhoren van de wel heel erg knullige, om niet te zeggen amateuristische, drums. Van mij mag Ritchie Dave weer gauw de elektrische kant op maar dan wel met een degelijke band.

Hij zal met dit akoestische album de beste bedoelingen hebben gehad en ik weet, dat hij echt de blues heeft en voelt maar op dit album komt dat er totaal niet uit.


Tracklist:
01. Blues At Sunrise (instrumental opening)
02. Dog Without A Bone
03. 12 Long Hours
04. Hell Yeah Man I Got The Blues
05. Happy Home
06. Let Me Tell You About The Blues
07. My Father
08. Baby Why You Treat Me So Bad
09. I Needed Some Lovin’
10. End Of The Line
11. Blues At Twilight (instrumental ending)

Website: Ritchie Dave Porter

7 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe