Recensie: Rita Engedalen – Best Of

Rita Engedalen – Best Of
Format: CD – Digital / Label: Bluestown Records
Releasedatum: 3 augustus 2018

Tekst: Peter Marinus

Het is vrij bizar om een ‘Best Of’ album tegen te komen terwijl je de betreffende artiest van dat album niet kent. Maar na beluistering van dit album van de Noorse zangeres-gitariste Rita Engedalen snap ik het wel! Zij wordt in eigen land niet voor niets de Blues Queen van Noorwegen genoemd en heeft al vijf album op haar naam staan. Daarbij won zij in 2012 ook nog eens de European Blues Challenge in Berlijn. Rita is een artieste, die haar wortels overduidelijk in de blues heeft liggen. En dan vooral in de countryblues.
Naast haar soepele gitaarwerk valt ook haar bluesy stemgeluid op. Een stemgeluid, dat te vergelijken is met zangeressen als Maria Muldaur of Tracy Nelson. Krachtig en rauw dus.
Op dit “Best Of” album mengt zij met het grootste gemak de blues met gospel, folk en Americana.

Zo opent het album met de luchtig boppende shuffle Juke Joint Yodel met messcherp slidegitaarspel. Het gejodel blijft gelukkig achterwege en heeft plaats gemaakt voor Rita’s bluesy huilende stem. How Long is een pompende stuwende shuffle met een rauwe rand en knallend gitaarwerk. Hanna Karoline is een meer in het J.J. Cale-achtige gebied liggend nummer. Een lome shuffle met ontspannen bluesy akoestische gitaar. Yellow Moon is een bluesy ballad in de beste Rory Block traditie met een hoog Americana gehalte waarin de snijdende slide vooral opvalt. De countryblues komt aan de beurt in het lui bonkende Sara’s Kitchen. Daarentegen is He Walked Away een meer Melissa Etheridge-achtig nummer waarin Rita wat rauwer klinkt.
In de bluesy ballad I Am Changed is pianist Ketil Bjornstad te gast. Een ingetogen duet waarin het stemmige pianowerk de bluesy akoestische gitaar goed aanvult. Na de akoestische countryblues Me And Rosa Lee, wederom in een Rory Block-achtige stijl, is het de beurt aan de rauwe blues My Hillcountry Blues. Een stuwende funky blues met een aan Creedence Clearwater Revival herinnerend geluid.
Where Does Everybody Go is dan weer een landerige ontspannen shuffle waarin het geluid van J.J. Cale weer opduikt. They’re Still Passing Through gaat daarna meer de swampy blueskant van Tony Joe White op met een heerlijke lome akoestische slidegitaar. Gitarist Sven Zetterberg is te gast in een rauwe uitvoering van Big Mama Thornton’s Ball And Chain, dat hij samen met Rita zingt. Ook levert hij een messcherpe gitaarsolo af. Rita laat zich van haar breekbare kant horen in de warm voortzwevende ballad Nobody Knows My Mother Better Than Me, dat een hoog Bonnie Raitt gehalte heeft.
De afsluiter, Heaven Ain’t Ready For Me Yet, is een prachtig a capella uitgevoerd nummer met een gospelkoor. Een nmnmer, dat echt tot aan je botten doordringt.

Dit ‘Best Of’ album lijkt mij een goed beginpunt om Rita’s overige albums gauw aan te schaffen. Je zal er absoluut geen spijt van krijgen!


Tracklist:
01. Juke Joint Yodel
02. How Long
03. Hanna Karoline
04. Yellow Moon
05. Sara’s Kitchen
06. He Walked Away
07. I Am Changed
08. Me And Rosa Lee
09. My Hillcountry Blues
10. Where Does Everybody Go
11. They’re Still Passing Through
12. Ball And Chain
13. Nobody Knows My Mother Better Than Me
14. Heaven Ain’t Ready For Me Yet

Website: Rita Engedalen

17 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe