Recensie: Riot And The Blues Devils – The Roxboro Sessions

Riot And The Blues Devils – The Roxboro Sessions
Format: CD – Digital / Label: Rbd Productions
Releasedatum: 19 april 2018

Tekst: Peter Marinus

We gaan aan de veteranenblues. En dat bedoel ik zeer respectvol want Riot And The Blues Devils uit Canada leveren hier een uitermate lekker album af waar de ervaring van af spat. De band bestaat uit veteranen uit de Montreal en Quebec blues scene, die bij ons echter (nog) onbekend zijn.
Laat ik de band daarom maar even voorstellen: Riot op zang en gitaar, Big Papa Mike op bas, Mark Di Claudio op drums en André Chretien op piano en Hammond B3. Dit is alweer hun vijfde album dus het wordt hoog tijd dat we jullie op dit album opmerkzaam maken.

De mannen beginnen met Saturday Night Widow, dat op een rauwe country blues manier begint en daarna verder gaat als lome shuffle. Wat direct opvalt is het prima rauwe slidegitaar spel van Riot en zijn heerlijke rauw strot. How Many Times is een funky blues met een wederom lome swing waarin de ervaring van de band goed te horen is. Qua sfeer zit dit nummer ergens in de buurt van Billy Vera & The Beaters. Het prachtige orgel zorgt voor een behoorlijke portie soul in dit nummer. I Miss Your Touch is een juweel van een soulballad in een stijl, die dicht tegen “I’ve Got Dreams To Remember” van Otis Redding aan hangt. In J.D. Kisses waart een countrysfeer rond en is een luchtige swinger met fraai bottleneck gitaarwerk, een bar piano en de ritmesectie die invloeden uit de rockabilly aandraagt. Walls Are Closing In is een rauw voortsloffende bluesrock shuffle met vlammend SRV achtig gitaarwerk en een al even indrukwekkende swingende pianosolo. Do I Have To Beg is nog een voorbeeld van een pracht soulballad waaruit hun liefde voor het oude Stax geluid prima tot uiting komt. In Howling At The Moon is een spetterende mix van blues en rock & roll te horen. De band noemt het zelf blues-a-billy. De stoom slaat van dit energieke nummer af. Riot laat horen wat hij allemaal in huis heeft in Instrumental #1 en dat gaat van Danny Gatton-achtige rock & roll licks, via Roy Buchanan-achtig gesnerp naar stevig SRV gitaarwerk. Ook André Chretien levert een solo af met de swing van Jimmy Smith en de soul van Booker T. De akoestische versie van I Miss Your Touch had van mij niet zo gehoeven aangezien ik in deze versie de soul miste.

De ervaring van Riot And The Blues Devils staat hier garant voor een heerlijk ontspannen  swingend album.


Tracklist:
01. Saturday Night Widow
02. How Many Times
03. I Miss Your Touch
04. J.D. Kisses
05 . Walls Are Closing In
06. Do I Have To Beg
07. Howling At The Moon
08. Instrumental #1
09. I Miss Your Touch (acoustic version)

Website: Riot And The Blues Devils

31 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe