Recensie: Richie Milton – The Domino Effect

Richie Milton – The Domino Effect
Format: CD – Digital / Label: Right Track Records
Releasedatum: 9 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Mocht je de vreemde aandrang hebben om te willen weten hoe het zou klinken als iemand als Willie Nelson materiaal van Fats Domino zou gaan zingen, dan kan ik je het nieuwste album van Richie Milton aanraden. Hoewel…aanraden is dan een te groot woord.
Richie Milton is een Engelse gitarist en componist uit Londen. Hij begon in de jaren ’70 als saxofonist en toerde met Freddy Mack’s Soul Extravaganza, The Pioneers en Judge Dread. Daarna schakelde hij over op de gitaar en werd hij getekend door het Bell label. Hierna vormde hij de band the London Apaches en toerde hij met Long John Baldry.
Er verscheen een album van Richie Milton en zijn Lowdown Band op het Indigo label en artiesten als Otis Grand en Ruby Turner namen composities van hem op. Een bewijs dat hij kwalitatief hoogstaande nummers kan schrijven. En dan nu dit album….

Richie heeft besloten om dit album te vullen met 50’s rhythm & blues in de stijl van Fats Domino. Het zal ongetwijfeld de bedoeling van Richie zijn geweest om een goed bedoeld eerbetoon aan Fats Domino op te nemen maar jammer genoeg komt dit totaal niet uit de verf.
Er zijn twee grote oorzaken voor dit euvel. Ten eerste de mechanische drums. Door het gebruik van deze computerdrums komt Richie totaal niet in de buurt van de warm swingende klanken, die Fats Domino’s muziek zo kenmerkten. Ook Richie’s onvaste, nasale stem werkt niet echt mee. Het klinkt hier echt alsof Willie Nelson zich erg onwennig aan Fats Domino nummers waagt.
Dat is direct al te horen in de opener On A Moonlit Night waarin de door mij verfoeide computerdrums alle sfeer uit het nummer trekken. Ondanks de lekkere blazers en de pompende piano komt If Everyday Was A Holiday niet verder dan een goedkope imitatie van het Fats Domino geluid.
Als er dan qua zang en begeleiding in Let’s Take A Stroll ook nog het nodige mis gaat zakt de moed mij toch wel behoorlijk in de schoenen. Het wordt maar erger. De computerdrums in Save Your Loving zijn echt niet om aan te horen. Een totaal mislukte poging om het New Orleans geluid te mengen met Mexicaanse invloeden.
Een lichtpuntje is het Chas & Dave-achtige Lonely Again. Een aardig nummer dat het vooral in een pub goed zal doen. De onvaste zang van Richue blijft in Sitting In The Back Porch maar wringen. Richie komt vaak niet of net wel ritmisch uit in dit nummer. Ook de begeleiding, op de sax na dan, rammelt aan alle kanten.

Richie zal het ongetwijfeld allemaal goed bedoeld hebben maar zijn eerbetoon aan het geluid van Fats Domino lijkt mij toch echt niet besteed aan de echte Fats Domino fans.


Tracklist:
01. On A Moonlit Night
02. If Everyday Was A Holiday
03. Let’s Take A Stroll
04. One Day
05. Save Your Loving
06. Lonely Again
07. Sitting On The Back Porch
08. So Long I’m Gone
09. Dance In The Old Town Tonight
10. I Left My Heart In New Orleans

Website: www.righttrackrecordsanddistribution.com

20 maart 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe