Recensie: Reverend Rusty & The Case – Rough Times

Reverend Rusty & The Case – Rough Times
Format: CD – Digital / Label: Stone Music Records
Releasdatum: 19 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

Dominees zijn meestal niet bepaald de meest swingende personen op de aardbodem maar in Duitsland heb ik er nu één gevonden, die het af en toe wel behoorlijk op zijn heupen krijgt. Dan heb ik het over de formatie Reverend Rusty & The Case, een trio uit de regio München, bestaand uit Reverend Rusty Stone op gitaar, mandoline, banjo en zang, Al Wood op drums en Mr. C.P. op de bas en tuba. Na twee albums als The Case werd de bandnaam toch veranderd in Reverend Rusty & The Case en is men inmiddels aan het achtste album toe.
Ik noemde net al even dat onze roestige Duitse dominee het af en toe op zijn heupen krijgt. Dat doet hij op twee manieren. De eerste manier bevalt mij het best want daarin levert hij smerige rauwe funky blues af. Zoals in de opener van het album, Rough Times.  Hierin hoor je de Reverend zelfs rappen en komt het nummer over als een smerige variant op G. Love & Special Sauce met zinderend slidewerk. Ook Back To The Blues klinkt lekker smerig en is een pompende funky boogie waarin de Reverend zijn gitaar al pompend door de wah wah heen jaagt om er al jankend en gierend uit te komen.
Everybody’s Darling is een bluesrock shuffle op de botte ZZ Top manier, die eigenlijk door het meer dan uitstekende gitaarwerk van middelmatigheid gered wordt. Datzelfde gitaarwerk redt ook de shuffle Hand To Mouth, die mij aan het werk van de Bintangs afsplitsing Carlsberg deed denken. Persoonlijk vind ik de slowblues When The Sun Goes Down de parel van dit album. Al was het alleen maar door het gebruik van de tuba in plaats van de bas. De Reverend levert hier prima priemend bluesgitaarwerk af.
De tweede manier waarop onze Dominee het op zijn heupen krijgt is wanneer hij op dit album begint te experimenteren met allerlei andere muzieksoorten en zelfs probeert om ons een soort Duitse humor door de strot te duwen. Zo gaat hij in Good Morning aan de reggae. Hoewel het hier om een Bob Marley-achtig nummer gaat, dat goed uitgevoerd wordt, valt dit mij toch teveel buiten de blues boot. De folkswinger Hey Bitch wordt uitgevoerd met de mandoline en banjo. Een nummer, dat het misschien live beter doet dan op dit album. Hoewel er dan beter niet al te veel vrouwen in de zaal moeten zitten want die zullen ongetwijfeld niet al te blij zijn met teksten als “Hey bitch, you have no tits and your ass is too big and you better shut up cause your talkin’ makes me sick”. Teksten die ik toch eerder van gansterrappers had verwacht en niet van een roestige dominee uit Duitsland. Of zal dit dan de befaamde/beruchte Duitse humor zijn?
Rock ‘n’ Roll is een aanklacht tegen de moderne muziek, die volgens de Reverend geen “soul” heeft. Het is dan des te merkwaardiger dat hij dit nummer in een toch wat “belegen” Vitesse-achtige rockmanier uitvoert waardoor zijn aanklacht bij mij toch niet helemaal geloofwaardig over komt.
In het lui voortschuifelende Nighttime lijkt het alsof Leonard Cohen ineens een nummer uit de J.J. Cale catalogus zingt. Een merkwaardig nummer dus. Al even merkwaardig is I Can’t Escape, dat klinkt als een mix van surfrock en de rock van The Police.
Tot slot kiest de Reverend ervoor om het album solo af te sluiten in het akoestische en instrumentale Summerblues.

Reverend Rusty zorgt met dit achtste album toch voor wat verwarring in de bluesrock gemeente. Het liefst hoor ik hem toch vol overgave op zijn slide tekeer gaan in rauwe funky bluesrock. De andere muzikale uitstapjes en grapjes mogen wat mij betreft dan achterwege gelaten worden.


Tracklist:
01. Rough Times
02. Back To The Blues
03. Good Morning
04. Time Is Tickin’
05. Everybody’s Darling
06. Hand To Mouth
07. Hey Bitch
08. When The Sun Goes Down
09. Rock ‘n’ Roll
10. Nighttime
11. I Can’t Escape
12. Summerblues

Website: Reverend Rusty & The Case

14 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe