Recensie: Reverend Freakchild – Dial It In

Reverend Freakchild – Dial It In
Format: CD – Digital / Label: Treaded And Released Records
Releasedatum: 17 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Ook in de blueswereld loopt een aantal zeer eigengereide, en daardoor ook erg interessante en leuke, artiesten rond. Artiesten, die gewoon lekker hun eigen gang gang en allerlei muziekstijlen door elkaar gooien. Eén van die artiesten is de Amerikaanse Reverend Freakchild, die ook bekend zou kunnen zijn  als Sal Paradise of Floyd Graves en nog veel meer aliassen. Hij was in het verleden lid van bands als Soul Coughing, The Soul Minds en The Lucky Devils.
Op dit nieuwe album van de dominee doen gasten mee als G. Love (je weet wel, van Special Sauce), drummer Chris Parker, die in het verleden met o.a. Bob Dylan en Joe Cocker speelde, harmonica speler Hugh Pool, gitarist Mark Karan (o.a. Bob Weir), pianist Brian Mitchell (o.a. B.B. King) en saxofonist Jay Collins (o.a. Gregg Allman).

Het album opent meteen al met een erg eigenzinnige instrumental, Opus – Earth. Dit nummer mengt de blues met avant-garde en worldmusic. Ik hoor bijvoorbeeld een didgeridoo voorbijkomen en vreemd Indianen gehuil. De akoestische gitaar en de harmonica blijven de blues maar spelen in dit vreemde klankenpallet. Op het eind gromt de dominee er nog wat bezwerende spreuken uit.
Ook Personal Jesus (On The Mainline) heeft een erg eigenzinnig geluid. Dat komt omdat de gospelklassieker Jesus On The Mainline hier vermengd wordt met Depeche Mode’s Personal Jesus. En dan gestoken in een rauw garageblues geluid met een loeiende harmonica van Hugh Pool en schroeiende gitaariffs. Ik heb nooit geweten dat er zoveel blues in een Depeche Mode nummer kon zitten. Gitarist Mike Karan treedt aan in de lome broeierige shuffle Hippie Bluesman Blues met rauw schurend gitaarwerk waarin de fuzz flink in huis houdt. G.Love is op de harmonica te gast in Dial It In! En dan is het niet verrassend dat er een mix van blues, funk en rap ontstaat, die net zo lekker funky groovend klinkt als de Special Sauce van G. Love. Skyflower heeft een lekker psychedelisch funky geluid dat teruggrijpt naar de soulvolle periode uit Tim Buckley’s carrière. Een heerlijk zwevend nummer! Roadtrance is een rauw funky garageblues nummer met vervormde zang van de dominee en hard doorfunkende drums en voorbij schietende wah wah stormen.
In de ontspannen bluesy ballad Damaged Souls waart de geest van Tim Buckley ook weer rond naast een Morphine-achtige geluid. 15 Going On 50 is een uitbundige bluesrocker waarin de swingende piano van Brian Mitchell de hoofdrol steelt. De zang van de dominee doet hier aan Lou Reed denken. Het hele nummer is sowieso voorzien van een Lou Reed-achtige rauwheid. De cover van de Bob Dylan klassieker It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding) is erg verrassend doordat er door de harde knorsaxofoon van Jay Collins een Morphine-achtig geluid ontstaat. De versie van Blind Willie Johnson’s Soul Of A Man is een countrybues shuffle die aan het jaren 70 geluid van de Rolling Stones doet denken. De dominee blijkt hier ineens een Mick Jagger-achtige knauw in zijn stem te hebben. Dit zeer aparte en zeer zeker intrigerenda album wordt afgesloten zoals het begon in Opus – Space waarin wederom de blues met avant-garde en worldmusic vermengd wordt.

Reverend Freakchild doet met dit album zijn naam zeer zeker alle eer aan.


Tracklist:
01. Opus – Earth
02. Personal Jesus (On The Mainline)
03. Hippie Bluesman Blues
04. Dial It In!
05. Skyflower
06. Roadtrance
07. Damaged Souls
08. 15 Going On 50
09. It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)
10. Soul Of A Man
11. Opus – Space

Website: Reverend Freakchild

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
7 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe