Remu & Hurriganes – Last Call – Live In Helsinki
Format: CD – LP – Digital / Label: Rip It Up Records
Releasedatum: 18 januari 2019

Tekst: Peter Marinus

Remu & Hurriganes zijn er mee gestopt!!! Nou hoor ik een groot aantal lezers zich hardop afvragen: “Wie?”. En ik snap die vraag want The Hurriganes, zoals de band oorspronkelijk heette was wereldberoemd in eigen land, Finland, en in de Scandinavische landen, maar daarbuiten eigenlijk niet. De band werd in 1971 opgericht en heeft zich al die jaren, met wat tussenstops, beziggehouden met rhythm & blues, pubrock, rock & roll en bluesrock.

Onder aanvoering van drummer en zanger Remu Aaltonen werd het allerlaatste optreden van de band in januari 2018 opgenomen in de Helsinki Ice Hall en dit optreden werd door een groot aantal muzikale vrienden bijgewoond. De bekendste daarvan, althans voor ons, zijn zanger Michael Monroe, van de glamrock band Hanoi Rocks, en Dimitri Keiski van de band Roadburn.

En zo te horen was het afscheidsconcert een bijzonder levendige gebeurtenis. De band stuitert van de ene rauwe swinger in de andere en voert en passent ook nog wat covers uit.

Ze openen met het onstuimig hard rockende It Ain’t What You Do. Een rauw beukend Dr. Feelgood-achtig nummer met splijtend hard gitaarwerk. Je kan aan het massieve geluid horen dat het podium door een groot aantal muzikanten bevolkt werd.
In totaal staan er achttien nummers op het album. De stevig pompende buesrocker Crazy Days is één van de vele hoogtepunten. In dit nummer wordt het Dr. Feelgood geluid vermengd met het smerige geluid van bijvoorbeeld de band Hanoi Rocks (waarover straks meer).
Hot Wheels stamt uit 1976 en wordt gezongen door Dimitri Keiski. Een ontzettend vette boogie met Lee Brilleaux-achtige zang in een ZZ Top setting. Het uit 1978 daterende Honey I’m Leaving doet zowel aan Nazareth als aan “2-4-6-8 Motorway” van The Tom Robinson Band denken. Onwaarschijnlijk maar waar!! De Bo Diddley beat komt in de Finse vorm tot ons in Mister X. Een hard dreunend nummer waarin ook overduidelijke “Who Do You Love” invloeden zitten. Het Freddy Cannon nummer Tallahassee Lassie klinkt door de Dr. Feelgood-achtige uitvoering heerlijk smerig.
Michael Monroe van de band Hanoi Rocks treedt aan voor een aantal nummers. Hij begint met Catch Me, een smerig pompende bluesrocker waarna Monroe zich ineens als een soort glamrock Little Richard presenteert in de cover van Slippin’ And Slidin’. Het zal weinig verbazing wekken dat dit nummer ineens als een garagerocker klinkt. Nog een Little Richard cover, Bama Lama Bama Loo, die al net zo smerig als zijn voorganger klinkt.
Get On, uit 1977, zit boordevol met Chuck Berry-achtige riffs en is een bijzonder energiek nummer met wederom zang van Michael Monroe. Ook Lucille is een Little Richard cover, met zang van Dimitri Keiski. Eerlijk gezegd had ik van deze cover een meer vlammende versie verwacht. De cover van het Bobby Freeman nummer Do You Wanna Dance klinkt tussen als dit rhythm & blues geweld toch wel ietsjes belegen, en daar helpt zelfs een priemende sologitaar niet meer.
Het afscheidsconcert wordt afgesloten met een cover van die Amerikaanse Hurricanes, namelijk Johnny & TheHurricanes. Hun Red River Rock past op een absurde wijze wonderwel in dit rhtyhm & blues geweld.

Na beluistering van dit album kan ik alleen maar concluderen, dat wij met zijn allen toch heel wat hebben gemist. Toch maar op jacht naar al die oude Hurriganes albums? En nu maar wachten op de zoveelste reünie..


Tracklist:
01. It Ain’t What You Do
02. Do You Wanna Dance
03. Crazy Days
04. Chinatown
05. My Only One
06. Hot Wheels
07. Lucille
08. Made In Sweden
09 . Honey I’m Leaving
10. Mister X
11. Tallahassee Lassie
12. Bourbon Street
13. I Will Stay
14. Catch Me
15. Slippin’ And Slidin’
16. Bama Lama Bama Loo
17. Get On
18. Red River Rock

Websites: Remu & Hurriganes