Ray Allen – Personally
Format: CD – LP – Digital / Label: Rhythm Bomb Records
Releasedatum: 28 februari 2019

Tekst: Peter Marinus

Eind Jaren ’50 en begin jaren ’60 bestond de rock & roll uit twee kampen. Aan de ene kant had je de wilde rock & roll, die zeer geschikt was voor de zogenaamde “bad boys/girls” met bijvoorbeeld een Gene Vincent als voorbeeld.
Aan de andere kant had je de “veilige” rock & roll. Rock & roll, die gecultiveerd werd door middel van toevoeging van een flinke scheut pop, waardoor de scherpe randjes er vakkundig van af werden geslepen. En een groot deel van de teenagers in die tijd liep met deze zoetgevooisde vorm van rock & roll weg en was gek van rock & roll crooners als Bobby Vinton, Ricky Nelson en, uiteraard, Elvis Presley.

De Duitse zanger-gitarist Ray Allen (geboren als Mathias Arnold) lijkt zich tot doel te hebben gesteld om dat zoetgevooisde geluid te doen herleven. Bijgestaan door Gerd Vorwerk (bas), Sylvio Lau (drums) en Martin Wauer (piano) levert hij zijn derde album af. Een album waarmee je de tijdmachine binnenstapt om uit te komen in de 50’s/60’s, waarbij de nodige suikerspinnen je te wachten staan.

Ray opent het album met de pracht ballad Divorce. Een ballad vol Roy Orbison-achtige pathos waarin Ray’s galmende stem prima past. Een melancholiek deinend nummer, dat fans van Chris Isaak ook wel zal bevallen. Just Give Me Time is een uitbundige swinger, die ergens tussen “La Bamba” en “Viva Las Vegas” in zweeft. Een rock & roll mambo met bijbehorende gesuikerde achtergrondzang en Ray’s priemende gitaar.
Blues Please Let Me Be heeft ook dat gepolijste 50’s geluid waardoor dit nummer vergelijkbaar is met het geluid van een Bobby Vinton of Roy Orbison. Bij Girl Crazy zie je gelijk beelden van een 50’s feest waarin de keurige jeugd zeer netjes aan het swingen is op een swingende mix van rock & roll en doo wop. Suikserspin rock & roll dus van een prima kwaliteit.
Don’t Hold Your Breath klinkt iets feller, mede door Ray’s bluesy gitaarwerk. Dit nummer deed mij zelfs aan de combi Robert Gordon en Link Wray denken. Daarna klinkt I Feel Alright als één van de betere nummers uit de vele Elvis Presley soundtracks. Een hoekige swinger met bluesy gitaarwerk.
De ballad Three Little Words is een duet van Ray met zangeres Carrie Lewis. Een overduidelijk in de Roy Orbison stijl geworteld nummer met een flinke country invloed. Het zoet swingende Kiss Me past meer in de hoek van Ritchie Valens of Ricky Nelson. In het zacht swingende Goodbye Little Baby Of Mine duiken weer de nodige country invloeden op.
Jersey Pearl is dan een vrij rauwe rocker, wat mede komt door het gemene gitaarwerk en de swingende piano. Ook Nothing At All klinkt vrij rauw en uitbundig en heeft een melodie die aan Johnny Burnette’s “Lonesome Train” doet denken. De titel I’m In Love Again verraadt het al! Een super romantische deiner waarvan je haar absoluut niet in de war raakt.
Ray eindigt zijn nieuwe album op de manier waarop hij hem ook startte. Namelijk met de ballad Blue Bird, dat weer van een prachtige Roy Orbison schoonheid is.

Het derde album van Ray Allen is een zeer geslaagde reis terug in de tijd naar de gesuikerde pop-rock & roll van de jaren 50 en 60.


Tracklist:
01. Divorce
02. Just Give Me Time
03. Blues Please Let Me Be
04. Girl Crazy
05. Don’t Hold Your Breath
06. I Feel Alright
07. Three Little Words
08. Kiss Me
09. Goodbye Little Baby Of Mine
10. Jersey Pearl
11. Nothing At All
12. I’m In Love Again
13. Blue Bird

Website: www.rhythmbomb.com/ray-allen