Recensie: R.L. Boyce – Ain’t Gonna Play Too Long

R.L. Boyce –  Ain’t Gonna Play Too Long
Format: CD – Digital / Label: Waxploitation Records
Releasedatum: 6 augustus 2018

Tekst: Peter Marinus

Om te horen hoe de oorspronkelijke countryblues ook alweer klonk moest je voorheen vaak teruggrijpen op re-releases (of als je mazzel had, de originele albums) van de oude countryblues giganten. Nu is er echter een album op de markt verschenen van een moderne bluesartiest, die het oude countryblues geluid helemaal doet herleven.
Dat gebeurt door de 57-jarige zanger-gitarist R.L. Boyce uit Como, Mississippi.  Hij begon in het begin van de jaren zestig als drummer in de band van zijn oom, Othar Turner en later in de band van Jessie Mae Hemphill. Zijn solodebuut kwam pas op 52-jarige leeftijd uit in de vorm van het album “Ain’t The Man’s Alright”.
R.L. houdt zich bezig met de zogenaamde Mississippi Hill Country Blues, een vorm van countryblues, die los, primitief en rauw klinkt. Het feit, dat dit nieuwe album slechts in twee dagen is opgenomen draagt daartoe bij want de nummers lijken in 1 take op de band geslingerd te zijn, inclusief valse starts en haperende ritmes. Akkoordenwisselingen zijn ook totaal niet van belang in R.L.’s muziek. Hij blijft gewoon stoïcijns door pompen, hetgeen soms een bijna hypnotiserende werking heeft.

Het album werd opgenomen door Luther Dickinson, bekend van The Black Crowes en The North Mississippi All-Stars en kent bijdragen van drummers Cedrick Burnside (de kleinzoon van R.L. Burnside) en Calvin Johnson en Lightnin’ Malcolm, die de baspartijen voor zijn rekening neemt.

Ain’t It Alright opent het album, inclusief een valse start. Een uiterst primitieve boogie, zonder poespas met R.L.’s rauwe stem en een priemende bluesgitaar. I’m Goin’ Upstairs van Howlin’ Wolf is losjes gebaseerd op “Smokestack Lightning”. Een bonkende blues waarin te horen is dat de muzikanten er lol in hadden. Wederom een primitieve blues met wervelende drums en een stoïcijns doorriffende gitaar. Rooster Won’t Crow is een haast funky countryblues met bonkende drums, die soms moeite hebben om het juiste ritme te vinden.
Going Over The Hill is een breekbare blues waarin R.L. switcht van ritmegitaar naar sologitaar. Het hindert helemaal niets dat er daardoor wat ritmische haperingen ontstaan. Die dragen alleen maar bij aan het losse primitieve blues karaklter. In de stuwende countryblues Andria Is Coming zijn gospelinvloeden terug te vinden. Het nummer klinkt als een hypnotiserend soort Bo Diddley countryblues. Don’t Worry My Mind No More is een broeierige smeekbede met een donker stug doorpompend geluid.
Howlin’ Wolf’s klassieker How Many More Years is compleet tot op het bot uitgekleed waarna een ogenschijnlijke simpele en primitieve rauwe versie overblijft. In het begin van John Lee Hooker’s Two White Horses zijn de muzikanten nog aan het zoeken naar een muzikale vorm, die ze vinden in een heel erg “basic” boogie, die maar door blijft pompen. De cover van R.L. Burnside’s Going Down South klinkt vooral rauw en broeierig.
Het album wordt afgesloten met de rauwe lome shuffle Ain’t Gonna Play Too Long.

Dit is een album waarop blues te horen is zoals de blues bedoeld was. Rauw, primitief en vooral vol emotie.


Tracklist:
01. Ain’t It Alright
02. I’m Goin’ Upstairs
03. Rooster Won’t Crow
04. Going Over The Hill
05. Andria Is Coming
06. Don’t Worry My Mind No More
07. How Many More Years
08. Two White Horses
09. Going Down South
10. Ain’t Gonna Play Too Long

Website: R.L. Boyce

7 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe