Recensie: Popa Chubby – Prime Cuts – The Very Best Of The Beast From The East

Popa Chubby – Prime Cuts – The Very Best Of The Beast From The East
Format: CD / Label: earMUSIC
Releasedatum: 21 september 2018

Tekst: Jurgen Bakker

Smerig, vet, en rauw. Dat kan je verwachten van de muziek van Popa Chubby. Deze bluesgitarist kan worden omschreven als een hybride versie van gitaristen als Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, en Gary Moore. Om zijn nek is de gitaar simpelweg een nederig stuk hout met snaren, een soort gereedschap, dat met veel geweld en zonder genade wordt bespeeld. Sinds 1994 brengt Ted Horowitz, de echte naam van Popa Chubby, albums uit en treedt hij op over de hele wereld.
Daarom is het nu in 2018, en tientallen albums later, tijd voor een ‘greatest hits’ album. De nummers op ‘Prime Cuts – The Very Best Of The Beast From The East’ zijn door de gitarist zelf geselecteerd met het commentaar: “The best the chef has to offer. Seasoned perfectly and served with love.” De muzikale maaltijd die de luisteraar dan ook voorgeschoteld krijgt valt zeker niet tegen. En in tegenstelling tot de meeste culinaire gerechten, zijn de drie woorden waar ik deze muziek aan het begin mee omschreef juist wat deze plaat zo lekker maakt.

Het album begint met Life Is A Beatdown, en samen met Somebody Let The Devil Out, Dirty Lie en Daddy Played The Guitar (And Mama Was A Disco Queen) zijn dit volgens mij Popa Chubby’s pogingen geweest om een nieuw sub-genre in de bluesmuziek, wat ik zou omdopen tot ‘bluesrap’, te pionieren. Zijn snelle articulatie en de ‘pratende’ manier waarmee hij de tekst van deze nummers brengt doen mij soms denken aan een rap. Op Somebody Let The Devil Out hoor ik zelfs scratch geluiden voorbijkomen. Toch hebben alle nummers een overduidelijk blues sausje over zich heen. Zo ook de drie covers die op dit album staan. Tijdens Hey Joe gaat ‘the beast from the East’ flink tekeer en bij Theme Of The Godfather is het tempo naar een hogere versnelling getild. Het is een soort ‘The Godfather meets Pulp Fiction’ versie geworden. Dat komt omdat het drumritme hetzelfde klinkt als dat van Misirlou van Dick Dale; een nummer dat wereldwijd bekend is geworden nadat het werd gebruikt in de soundtrack van Quentin Tarantino’s meest succesvolle film.
De derde cover vind ik een opvallende keus. Wat Leonard Cohen’s klassieker Hallelujah zo bijzonder maakt is de grote mate van gevoel en emotie die in het nummer gestopt kunnen worden. Twee dingen die nou niet exact Popa Chubby’s forte zijn. Desondanks weet hij best een goede krachtige blues-versie neer te zetten, maar het is nou eenmaal niet de meest treffende cover van dit nummer. Wat wel een van de meest treffende nummers op deze plaat is kan gezien worden als ‘Little Wing 2.0’. San Catri is een meer dan acht minuten durende solo in de stijl van Jimi Hendrix. Popa Chubby gebruikt die minuten goed om eens te laten horen wat hij allemaal met zijn houten gereedschap kan.

Dan zijn er nog twee laatste dingen die opvallen op dit album. Het nummer Sweet Goddess Of Love And Beer is niet dezelfde versie als die op het album ‘Booty And The Beast’. De lead gitaar die het intro en de solo’s speelt is vervangen door een saxofoon en het tempo is iets teruggebracht. Dit zorgt voor een lekker sfeertje maar kan voor de luisteraars die de gitaarversie prefereren wellicht een teleurstelling zijn.
Tot slot is het laatste nummer van het album een vreemde eend. Ik vraag me af waarom Popa Chubby heeft gekozen voor There On Christmas als afsluiter van het album. Het klinkt het minst ‘blues’ en sluit dus niet helemaal aan op de veertien nummers die eraan voorafgingen. Misschien zit er een bijzondere reden achter, maar ik had nog wel wat andere nummers kunnen bedenken die deze plek hadden kunnen innemen.

Uiteindelijk kunnen we toch tegen ‘chef’ Popa Chubby zeggen: Het heeft gesmaakt! Voor de fans is dit album een mooie toevoeging maar ook voor de algemene bluesliefhebber is dit album een genot voor de oorschelpen. Voor wie nog zin heeft in een toetje: naast deze greatest hits cd is er ook nog een tweede cd met nog niet eerder uitgebrachte nummers. Deze bestaat uit negen studiotracks en twee live opnames.


Tracklist:
01. Life Is A Beatdown
02. Angel On My Shoulder
03. Hey Joe
04. Stoop Down Baby
05. Sweet Goddess Of Love and Beer
06. San Catri
07. Caffeine And Nicotine – Live
08. Grown Man Crying Blues
09. Theme From The Godfather
10. Hallelujah – Live
11. Somebody Let The Devil Out
12. I Can’t See The Light of Day
13. Dirty Lie
14. Daddy Played The Guitar (And Mama Was A Disco Queen)
15. There On Christmas

Website: Popa Chubby

Data:
08.11 – Metropool, Hengelo
09.11 – QFactory, Amsterdam
10.11 – De Peppel, Zeist

22 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe