Recensie: Phil Campbell And The Bastard Sons – The Age Of Absurdity

Phil Campbell And The Bastard Sons – The Age Of Absurdity
Format: CD – LP – Digital / Label: Nuclear Blast
Releasedatum: 26 januari 2018

Tekst: Peter Marinus

Het zal weinig verbazing wekken dat de muziek van de Engelse metalband Motörhead nooit in de recensierubriek van het Blues Magazine terecht is gekomen. Hoe goed deze band ook was, met blues had dit totaal niets te maken.
Des te verrassender is het om hier het album van ex-Motörhead gitarist Phil Campbell And The Bastard Sons tegen te komen. Maar ja, als ons beloofd wordt dat we een mix van metal, hardrock en een vleug van Southern rock kunnen verwachten, zijn wij uiteraard bereid om eens te gaan luisteren wat daar nu allemaal van klopt. En eerlijk gezegd moet je flink zoeken op dit album om wat bluesy invloeden tegen te komen. Maar ze zijn er wel degelijk!
De band bestaat trouwens uit Phil op zang en gitaar en zijn zoons Todd Campbell op gitaar en harmonica, Dane Campbell op drums en Tyla Campbell op bas, aangevuld met zanger Neil Starr.

De bluesy invloeden zijn terug te vinden in Dark Days, een loom pompende boogie met de harmonica van Todd Campbell als bluesy ingrediënt.  In dit nummer ligt ZZ Top op de loer. De afsluiter van het album, Into The Dark, is een ruim zes minuten lang nummer. Een pompend bluesy hardrock nummer a la Whitesnake. Southern rock ben ik niet tegen gekomen op dit album! Maar houdt dat dan in dat we dit album dan maar aan de kant moeten schuiven? Nee zeker niet!! Phil Campbell bewijst met dit album namelijk dat hij na Motörhead een prima herstart heeft gemaakt. Dus als je dacht dat Phil helemaal uitgerangeerd was, zit je er helemaal naast. Phil en zijn zoons hebben namelijk een zeer opwindend hardrock album afgeleverd waar de energie vanaf spat! Natuurlijk zit de opener Ringleader vol met aan Motörhead herinnerende speedmetal invloeden. Een zeer onstuimige rocker, die opgesierd wordt door onverwachts opduikende funky breaks. Zanger Neil Starr bewijst trouwens dat hij een prima metal zanger is. In de pompende, snoeiharde rocker Freak Show waart de geest van Whtesdnake rond. Tijdens dit nummer is mijn hoofd trouwens automatisch aan het headbangen geslagen. Phil Campbell levert in dit nummer een blaar veroorzakende solo af. Skin And Bones zit vol met lomp pompende riffs, die tegen de stonerrock aan hangen. Riffs waar je echt niet aan ontkomt. Het bassdrum pedaal van Dane Campbell draait hier overuren. Gypsy Kiss galoppeert er gelijk in volle vaart vandoor in een hoog Motörhead-achtig tempo. Een zeer rauwe, lompe en opwindende rocker. Dropping The Needle is een korte, ongenuanceerde harde en felle rocker.
De meedogenloos hard riffende rocker Step Into The Fire met zijn haast funky riffs klinkt als Led Zeppelin met een flinke bos pepers in hun achterste.
Je hoeft niet te raden waar Get On Your Knees over gaat, vooral niet an een tekst als “Get on your knees, don’t want to have to say it, I am the one you have to please”. High Rule zit vol met ontzettend zwaar pompende riffs met een flink funk gehalte. Phil’s gitaarsolo splijt je koptelefoon compleet in tweeën.
Ik geef toe, dat dit album van Phil Campbell & the Bastard Sons niet veel met blues te maken heeft. Maar als je het geluid van oude metalbands als Mountain of Blue Cheer vroeger al lekker vond en je ook het geluid van Motörhead weet te waarderen, zit je met dit album absoluut gebeiteld.

Ik durf te beweren dat Phil Campbell een prima herstart heeft gemaakt!!!


Tracklist:
01. Ringleader
02. Freak Show
03. Skin And Bones
04. Gypsy Kiss
05. Welcome To Hell
06. Dark Days
07. Dropping The Needle
08. Step Into The Fire
09. Get On Your Knees
10. High Rule
11. Into The Dark

Website: Phil Campbell

9 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Arjaan 9 juli 2018 om 22:20 - Antwoorden

    Dat Motörhead helemaal niets met blues te maken heeft ben ik het niet mee eens Luister b.v naar Lost Woman Blues of Whorehouse Blues

We horen graag je mening! Voeg reactie toe