Recensie: Petit Vodo – I Like It Like That

Petit Vodo – I Like It Like That
Format: CD – Digital / Label: Bordeaux Rock Records
Releasedatum: 4 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Het eerste nummer van het nieuwe album van de Franse one-man band Petit Vodo zet je lichtelijk op het verkeerde been. Het gaat hier om het nummer Take Five. Een sompige gore boogie met snerpende gitaar en simpele doorstampende drums. Door de vervormde zang denk je te maken te hebben met een typisch gevalletje van smerige garageblues. En dat is dus niet zo!!!

Petit Vodo is trouwens Sebastian Chevalier uit Bordeaux, die zingt en drumt, gitaar speelt en harmonica speelt.

Na het genoemde garageblues nummer, dat overigens totaal niets met de Dave Brubeck klassieker te maken heeft, blijft het smerige bluesgehalte wel hoog maar gaat het tempo drastisch naar beneden. Hierdoor ontstaat een soort garageblues met een smerigheid, die zowel aan Jon Spencer Blues Explosion als The The doet denken. Neem nou de coverversie van het Slim Harpo nummer Hip Shake. Dat is hier dus een broeierige shuffle geworden met sluipende gitaarlicks, bronstig brullende harmonica en gluiperige vervormde zang. Ook Leadbelly’s Frankie And Albert ondergaat zo’n behandeling. Een lui voortschuifelende shuffle met gelaagde Beck-achtige zang en bijgestaan door een desolaat klinkend orgel. Door de naargeestige vervormde zang ontstaat een dreigend sfeertje. In Son House’s Death Letter Blues valt de zwiepende akoestische slide op en de aan The The herinnerende vervormde rauwe zang.
The Man With Constant Sorrows is waarschijnlijk beter bekend met de titel Man Of Constant Sorrow, een nummer dat o.a. op het repertoire van Bob Dylan stond. Hier is geen sprake van een garageblues geluid maar van een breekbaar folk geluid met tintelend gitaarwerk en zachte zang.
Daarna begint de gitaar weer zwaar te fuzzen in het kale, Tom Waits-achtige, Sadie. Dit nummer knarst, romt en kraakt aan alle kanten met zijn rauw huilende slidegitaar. John Lee Hooker’s Boom Boom klinkt hier bijna onherkenbaar doordat het tempo is teruggebracht tot een rauwe langzame shuffle met een enorm fuzzend geluid en die griezelig vervormde zang. Tinvodotone klinkt alsof Tom Waits zich aan een potje smerige blues heeft gewaagd.
De afsluiter Everything Is Gonna Be Allright is een zoemende garageblues boogie met rauw huilende harmonica.

Petit Vodo heeft het voor elkaar gekregen om in zijn eentje een prima garageblues album af te leveren, waarop de garageblues nu eens uit een ander vaatje tapt.


Tracklist:
01. Take Five
02. Hip Shake
03. Frankie And Albert
04. Death Letter Blues
05. The Man With Constant Sorrows
06. Sadie
07. Boom Boom
08. Motherless Children
09. Tinvodotone
10. Everything Is Gonna Be Allright

Website: Petit Vodo

30 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe