Peter Struijk - Straight Blues

Peter Struijk – Straight Blues
© 2015 Blueshine Records

Tekst: Paul Scholman

‘Guitarist Peter Struijk delivers lowdown blues that look back to a time of rough edges and raw emotions’ (Blues revue USA) staat te lezen bovenaan de achterzijde van de cover van deze verse plaat van Peter Struijk. Precies wat ik zoek, zullen we maar zeggen, want ik houd ook wel van de(r)gelijke lowdown blues. Peter Struijk bekend van The Fossen & Struijk Band en onlangs tot beste bluesband van 2014 gekroond en een paar nominaties beste gitarist bij The Dutch Bluesfoundation had tijdens award uitreiking deze plaat al bij zich. Als muzikanten als Peter Struijk een akoestische plaat uitbrengt is dat naar mijn bescheiden mening verplichte kost voor elke rechtgeaarde bluesliefhebber. Blind aanschaffen dus.

Struijk & Fossen spelen eigenlijk meer Chicagoblues, maar deze plaat, komt binnenkort ook op LP uit, is er één van pure Deltablues. Peter zegt over de gekozen nummers dat dat een pure gevoelskwestie is. “Ik ben eigenlijk nooit zo bezig met teksten, een nummer moet goed aanvoelen, of dat nou een eigen nummer of een cover is, teksten zijn bijna bijzaak voor mij”. Wat opvalt aan de cover van ‘Straight Blues’ is de stoel met links een engel en rechts een duivel. Die stoel is voor mij eigenlijk een soort symbool geworden tijdens een hele moeilijke periode, waarin ik mijzelf gitaar heb leren spelen. Links was goed en rechts…

“Veel nummers op Straight Blues zijn gespeeld met een National Resonator uit 1931. Daar zit een heerlijke diepe klank in, die juist zo herkenbaar is in de Delta Blues. Dit is eigenlijk de muziek waar mijn hart ligt, zo vertelt Peter, en we spelen het wel in Fossen Struijk Band, en men waardeert het ook zeker, maar het gros van publiek graag elektrische gitaren wil horen.” “Soms proberen we dat wel uit, maar het werkt niet echt, omdat men er ook graag bij ouwehoert, is de ervaring.” “Wellicht zijn luisterconcerten in een andere setting een optie om te gaan doen. Alle scenario’s zijn open wat dat betreft.” “Een opmerkelijk detail wil ik hier nog wel aan toevoegen. Er zijn nummers van cd’s uit mijn stal gebruikt om op begrafenissen te draaien. Een groter compliment kun je eigenlijk als muzikant niet krijgen. “Meewerken aan de laatste eer…”

‘Shinin’ Moon’ begint meteen al spannend met een slide en harp van Robin van Roon, cover van Lightnin’ Hopkins, de toon is gezet. Peter vindt dat hij niet zingt maar vertelt. Er zijn wel degelijk verschillende toonhoogtes te horen, maar die discussie gaan we niet aan. ‘Shinin’ Moon is zompig, meeslepend en doet je meteen wegzwijmelen in een relaxmodus. ‘Fine Little Mama’ van Elmore James komt gruizig fullspeed je kamer binnen denderen als ik het zo mag omschrijven met een Parlor gitaar. Komt daar een vette pakkende, aanstootgevende en meeslepende sax bij. Klinkt prima. Beetje kort, maar daar zit hem juist de kracht vrees ik. De kunst van het weglaten. Geen lange uitgesponnen nummers.

‘Big Legs, Tight Skirt’ is een nummer van John Lee Hooker en lijkt wel hortend en stotend op gang te komen als een ouwe diesel. Krassend op gitaar begeleidt hij Rockin’ Johnny met zijn mierzoete zalvende stem. Daarbij wordt ook het karakteristieke spel van Johnny Lee Hooker niet vergeten. Mooie uitvoering. ‘Don’t Be So Mean’ is het eerste van drie nummers nummers van eigen hand. Klinkt lekker, bijna Hawaïaans zwoel, met die slide in het begin. Heerlijke harp van Robin van Roon triggert nog meer, bijna uptempo. ‘Going To Brownsville’ van Furry Lewis is ook weer zo’n juweeltje dat naadloos op een akoestische plaat als Straight Blues past. Peter zegt dat hij er best lang over gedaan heeft om deze cd samen te stellen. Het heeft, ook door moeilijke omstandigheden op de plank gelegen als ook door andere projecten, maar het heeft wel altijd door het hoofd gespookt dit project af te maken en uit te brengen. Die gierende slide door ‘Going To Brownsville’ bewijst dat eens te meer. Mocht je in slaap zijn gesukkeld, ben je meteen klaar wakker…

‘Good Friends Feeling Bad’ is een echte slowblues. Ik zou bijna zeggen één lang intro, maar daarmee doe ik het nummer zwaar te kort. Het grijpt je bij de strot. Het is voor Peter persoonlijk geschreven door Riverside Jr. en eigenlijk toevallig opgenomen. Recht toe recht aan, zoals hij het omschrijft, recht voor zijn raap. Pure blues! Wee degene die begint te praten…

Peter Struijk heeft een imposantie lijst muzikanten verzameld om ‘Straight Blues’ vol te spelen: Peter Struijk – Resonator Guitars, Acoustic Gitars, Vocals; Rockin’ Johnny – Acoustic Gitars, Foot Stamping and Vocals on ‘Big Legs, Tight Skirt’, Acoustic Gitar on ‘Bump In The Love’; Liz Mandeville – Vocals On ‘Bump In The Love’. Riverside Jr. – Acoustic Gitar & Vocals On ‘Good Friend Feeling Bad’; Robin Van Roon – Harmonica on ‘Shining Moon’, Don’t Be So Mean’, Lowdown Woman’, ‘Going Down Slow’; Nicko Christiansen – Saxophone On ‘Fine Little Mama’; Peter van Zon – Harmonica on ‘Ramblin On My Mind’.

‘Ramblin’ On My Mind’ van Robert Johnson is ook weer zo’n pakkend bluesnummer. Gewoon authentiek, geen accoord te veel, heerlijke, soms gierende slide. ‘Had The Blues Today’ uit eigen pen is een mooi ingetogen nummer, voorbij voor je er erg in hebt. Deze cd verveelt daarmee dus eigenlijk nooit. Althans mij niet, maar smaken verschillen. “Eerst had ik een nummer van Son House daarvoor uitgekozen, maar dat paste niet echt vond ik.” ‘Bump In The Love’ een nummer van en gezongen door Liz Mandeville past ook prima op deze plaat. Het enige nummer gezongen door een vrouw, overigens. Het is een vrolijk nummer. Haaks daarop staat ‘Dark Was The Night’ “Stijl om op begrafenissen te spelen, van Blind Willie Johnson”, zoals Peter het omschreef… “Muziek om sombere gedachtes bij te maken en weg te zwijmelen daarin”.

‘Lowdown Woman’ begeleid door Robin van Roon op harp, is ook een heerlijk zompig nummer met slide. Het lijkt zo van een in het avondrood gehulde veranda zijn afgelopen deze plaat op. Zingend op de achtergrond en de gitaar op de voorgrond blijkt hier wel uit dat teksten minder belangrijk zijn. Ik wordt hier alleen maar vrolijk van… ‘Going Down Slow’ is de afsluiter geschreven door Jimmy Oden en ook weer een heerlijke slow blues met mooi levendig harpwerk van Robin van Roon. De inhoud dekt de lading, maar dat geldt eigenlijk voor de hele cd.

Van volspelen wil Peter echter niets weten, want het gaat hem om de kwaliteit. Er komen geen nummers op een plaat waar hij het juiste gevoel niet bij heeft. In totaal duurt de cd iets meer dan 37 minuten, een mooie tijd voor een LP met 12 nummers van absolute international allure. Ik denk dat deze plaat internationaal hoge ogen gaat gooien. Het is een tijdloos album dat je niet altijd zomaar kunt opzetten, maar waarbij in wel een bepaalde stemming moet zijn. Kortom, deze plaat staat bol van de kwaliteit die hij nastreeft. Geeft bijna vergeten muzikanten een tweede podium en blaast leven in het Delta Blueswerk in Nederland en ver daarbuiten.

Dat tweede leven zal wellicht werkelijkheid kunnen worden als er hier of daar een luisterconcert georganiseerd kan worden, met vrienden uit de blueswereld. Wellicht een aantal die op deze plaat meespelen, maar wellicht ook enkele anderen die dit soort akoestische muziek een warm hart toedragen.

Shinin’ Moon .1
Fine Little Mama .2
Big Legs, Tight Skirt .3
Don’t Be So Mean .4
Going To Brownsville .5
Good Friend Feeling Bad .6
Ramblin’ On My Mind .7
Had The Blues Today .8
Bump In The Love .9
Dark Was The Night .10
Lowdown Woman .11
Going Down Slow .12

Websites: www.peterstruijk.com & www.blueshinerecords.com


Ook op Blues Magazine ...