Recensie: Peter Parcek – Everybody Wants To Go To Heaven

Peter Parcek – Everybody Wants To Go To Heaven
Format: CD – Digital / Label: Lightnin’ Records
Releasedatum: 27 oktober 2017

Tekst: Fons Delemarre

C.C. Adcock meets Jimi Hendrix. Hendrix mag bekend verondersteld worden, maar C.C. Adcock… Deze muzikant uit het zuiden van de VS maakte cd’s met titels als ‘Lafayette Marquis’ (2004) en ‘House Rocker’ (1994). Omschrijving: onconventionele, bonkende swampblues, met invloeden van zydeco en bluesrock.

Peter Parcek gebruikt op zijn album ‘Everybody Wants To Go To Heaven’ invloeden van beide muzikale werelden. Dat leidt tot een heerlijk woest rauw en gruizig bluesalbum, met fraaie zang en flink wat gitaargeweld. Tegelijkertijd is er ook ruimte voor ingetogenheid. Een van de kwaliteiten die het meest opvalt bij beluistering van ‘Everybody Wants To Go To Heaven’ is het feit dat het verschillende geluid van de diverse songs in de productie toch tot een eenheid is gesmeed. De andere opvallende kwaliteit is zijn zang. Zelden iemand zo fraai met een stem als Peter Green horen zingen; vooral in de meer ingetogen nummers. Maar ook in het openingsnummer World Keeps Turning horen we de sound van Peter Green’s zang.
Geen wonder, want hij schreef het nummer in 1968 voor het eerste album van Fleetwood Mac. De song geeft Parcek de gelegenheid Hendrix-achtige licks verder uit te werken richting het geluid van Fleetwood Mac ten tijde van de eerste twee lp’s. Het nummer wordt probleemloos gevolgd door de Blind Lemon Jefferson klassieker See That My Grave is Kept Clean. De uitstraling van gitaar en zang zijn in de uitvoering van Parcek ingetogen klagend en vragen zachtjes smartelijk “See That My Grave is Kept Clean”. Het nummer is bijna net zo mooi en indringend als de versie van St. James Infirmary die de muzikanten van Snakefarm ooit maakten voor het fraaie album ‘Songs For My Funeral’ (1999). Ashes To Ashes (en dust to dust) klinkt weliswaar als een variatie op Little Red Rooster, maar dan wel als een stampende blues met een fors aangezette slide. Prima, dus.
Bij de keuze van onderwerpen maakt Parcek opvallend veel ruimte voor het thema leven en dood. Wat zijn muzikale voorkeuren betreft heeft Parcek drie instrumentale nummers op zijn album gezet om te laten horen hoe leuk hij het vindt om bluesrock (Pat Hare), shuffle (Shiver) en een uptempo variant van Boom Boom (Missisissippi Suitcase) te kunnen spelen op zijn derde album. Every Drop Of Rain klinkt als Peter Green ten tijde van zijn comeback met zijn Splinter Group, met dien verstande dat Parcek wat meer uitpakt op sologitaar. Slotnummer Aunt Caroline Dyer Blues is akoestisch. Naast slide, banjo en double bass komen er zelfs een viool en een mondharp (‘ploing, ploing’) aan te pas. Prachtige afsluiter van een heerlijk en eerlijk album!
Op naar mijn jaarlijstje!

Tracks:
01. World Keep on Turning (Peter Green)
02. See That My Grave is Kept Clean (Blind Lemon Jefferson)
03. Pat Hare (Instr.; Peter Parcek)
04. Ashes to Ashes (Peter Parcek)
05. Every Drop of Rain (Peter Parcek)
06. Shiver (Instr.; Peter Parcek)
07. Things Fall Apart (Peter Parcek)
08. Everybody Wants to Go to Heaven (Don Nix)
09. Mississippi Suitcase (Instr.; Peter Parcek)
10. Aunt Caroline Dyer Blues (Jennie Mae Clayton)

Bezetting:
Peter Parcek – Guitars, Vocals
Marco Giovino – Drums, Percussion, Loops; producer
Luther Dickinson – Guitar
Spooner Oldham – Keyboards
Mickey Raphael – Harmonica
Dennis Crouch – Acoustic Bass
Dominic John Davis – Acoustic & Electric Bass
Marc Hickox, Joe Klompus – Electric Bass
Russ Pahl – Pedal Steel, Mouth Harp
Andy Santospago – Lap Steel
Deanie Richardson, Jeremy Van Cleave – Violin
John Jackson – Elecrtric Mandolin
McCrary Sisters – Vocals

Website: Peter Parcek

22 november 2017|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Henk Wegeling 23 november 2017 om 17:08 - Antwoorden

    Wat een plaat en wat een bezetting !!!!!!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe