Recensie: Peggie Perkins – Influences

Peggie Perkins – Influences
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 16 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Het is en blijft link om een album helemaal te vullen met covers. Je loopt dan het risico dat het origneel niet geëvenaard wordt. Toch heeft zangeres Peggie Perkins uit Chicago gekozen om haar muzikale invloeden door middel van covers te eren. Vandaar ook de albumtitel ‘Influences’. Peggie kon al zingen voordat zij kon praten dus het is niet vreemd dat zij voor een muzikale carrière gekozen heeft. Zo was zij lid van bands als The Prisoners, the L.A. Clique, TKO en een Neil Diamond tribute band. Naast haar solo activiteiten is zij ook nog lid van the Fabulous Chevelles/All Night Express.
Haar album werd opgenomen met als begeleiders Stephen Wade Smith (gitaar), Judy Gylling Smith (bas), Joe Perez (saxofoon), Chris Meyers (drums), David Dexter (Hammond orgel), David Lockwood (piano, keyboards), Bobby Freeman (harmonica) en Jimi James (slidegitaar).

Peggie heeft een lekkere rauwe stem, die vol soul zit. Dat is al te horen in de opener, Shotgun, van Junior Walker & the All Stars. Uiteraard speelt saxofonist Joe Perez een belangrijke rol in dit nummer. De begeleiding is loom en swingend maar had, wat mij betreft, wel iets meer mogen spetteren. Diezelfde loomheid doet andere nummers geen goed. Neem nou de cover van Robert Johnson’s Dust My Broom. De slidegitaar van Stephen Wade Smith klinkt hier wel lekker rauw en dat geldt ook voor de harmonica van Bobby Freeman. De begeleiding blijft echter in de loomheid volharden. Baby I Love You, bekend van Aretha Franklin, krijgt een lome funky uitvoering. Naast de rauwe zang van Peggie wil de vlam echter maar niet in de pan springen. Dat geldt zeer zeker ook in de uitvoering van Sam & Dave’s Hold On, I’m Coming. Als je toch nagaat dat Sam & Dave het meest dynamische soulduo ooit was zou je hier tot op zijn minst een spetterende uitvoering verwachten in plaats van de lome funky versie die je hier nu te horen krijgt. Vreemd genoeg gaan de remmen ineens wel los in Robert Johnson’s Crossroad Blues. Met als direct resultaat een fel rockend bluesrock nummer. Ook de cover van het Temptations nummer Shaky Ground spettert en heeft een vette funky groove.
Peggie’s band komt beter tot zijn recht in de meer jazzy nummers zoals de versie van Nina Simone’s I Need A Little Sugar In My Bowl. Een ballad met rokerige zwoele zang van Peggie en een intiem knorrende saxofoon. Further On Up The Road, bekend van Eric Clapton, is een losjes swingende shuffle met lekker scheurend harmonicawerk.
Ook Ruth Brown’s Mama, He Treats Your Daughter Mean past de band beter gezien de loom swingende versie met bluesy gitaarwerk. Angel From Montgomery, het John Prine nummer dat bekend werd door Bonnie Raitt, past de band ook goed. Het nummer krijgt hier een zwoele intieme uitvoering. Dat geldt ook voor Peggy Lee’s Alright, OK, You Win en Buddy Johnson’s Since I Fell For You. De uitvoering van Fleetwood Mac’s Dreams is de vreemde eend in deze muzikale bijt. Een prima nummer maar een nummer dat op dit album toch echt veel te ver uit de boot valt. Het is wel verrassend om de rauwe stem van Peggie te horen in plaats van de sprookjesstem van Stevie Nicks.

Het is fijn om te weten wat de muzikale invloeden van Peggie Perkins zijn maar ik had toch stiekem op een iets verrassender en pittiger album gehoopt.


Tracklist:
01. Shotgun
02. Dust My Broom
03. I Need A Little Sugar In My Bowl
04. I’m A Woman
05. Further On Up The Road
06. Mama, He Treats Your Daughter Mean
07. Dreams
08. Baby I Love You
09. Hold On, I’m Coming
10. Angel From Montgomery
11. Alright, OK, You Win
12. Crossroads Blues
13. Since I Fell For You
14. Shaky Ground

Website: Peggie Perkins

29 april 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe