Recensie: Paul Simon – In The Blue Light

Paul Simon – In The Blue Light
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Legacy
Releasedatum: 7 september 2018

Tekst: Ella-Milou Quist

In mei van dit jaar startte Paul Simon met zijn afscheidstournee ‘Homeward Bound – The Farewell Tour’ en heeft deze op 22 september jl. afgesloten in New York. Het zit erop. Hij is klaar. Toch kon de 76-jarige singer-songwriter het niet laten om begin september zijn veertiende en tevens laatste soloplaat ‘In The Blue Light’ uit te brengen. Dit album bevat tien van zijn persoonlijke favoriete songs uit zijn omvangrijke en indrukwekkende oeuvre. Volgens Simon zelf zijn het liedjes die hij erg goed vindt, maar die nooit de aandacht hebben gekregen die ze verdienen. Door bijzondere samenwerkingen aan te gaan met gerenommeerde (studio)muzikanten en door de arrangementen en harmonische structuren van de liedjes te bewerken, wil hij ze in een nieuw daglicht stellen. En dat is uitzonderlijk goed gelukt.

Simon heeft op zeer smaakvolle wijze de liedjes nieuw leven ingeblazen. Opener One Man’s Ceiling Is Another Man’s Floor bijvoorbeeld was op ‘There Goes Rhymin’ Simon’ uit 1973 een aardig swingend nummer. De nieuwe uitvoering is iets trager en heeft nu een volledige blues inslag gekregen. De blazerssectie geeft het daarnaast echt een New Orleans feel. Door de hoge lange noot die erin zit hoor je duidelijk dat Simon’s stem wel degelijk gezakt is in de loop der jaren en iets breekbaarder klinkt dan voorheen, maar dat hij nog steeds zijn distinctieve sound bezit.
Love, het tweede nummer op ‘In The Blue Light’, klinkt voller en minder jazzy dan op ‘You’re The One’ (2000), maar is wezenlijk niet heel veel veranderd. Op Can’t Run But zijn de Afrikaanse invloeden in de vorm van drums en bongo’s zoals te horen is op ‘The Rhythm Of The Saints’ (1990) ingeruild voor strijkers en een fagot. Van How The Heart Approaches What It Yearns (‘One-Trick Pony’, 1980) heeft Paul nu een late night jazz club versie gemaakt met piano en blazers.
Pigs, Sheep And Wolves
blijft een humoristisch nummer, alleen zijn nu de Afrikaanse invloeden zoals te horen op ‘You’re The One’ volledig achterwege gelaten en hebben de trommels en Paul’s welbekende gitaarspel plaatsgemaakt voor een heel scala aan blazers waardoor het echt de klassieke R&B sound uit New Orleans krijgt.
Het prachtige melancholische Rene And Georgette Magritte With Their Dog After The War komt nu nog meer binnen dan op ‘Heart And Bones’ uit 1983. Dit komt met name door de nieuwe strijkarrangementen die zijn toegevoegd. Ook The Teacher, oorspronkelijk afkomstig van ‘You’re The One’ raakt nu meer dan voorheen door de prachtige Spaanse gitaar van Bill Frisell.
Darlin Lorraine, eveneens afkomstig van ‘You’re The One’, is iets ingetogener dan voorheen, maar is niet veel veranderd. Some Folks’ Lives Roll Easy is een prachtig pianonummer geworden met op de achtergrond mooi gearrangeerde blazerspartijen en ingetogen percussie. Ook op ‘Still Crazy After All These Years’ (1975) was het liedje al een jazz song, maar bevatte ook nog een flinke blues vibe. Deze is op ‘In The Blue Light’ helemaal verdwenen.
Afsluiter Questions For The Angels heeft geen grote transformatie ondergaan, maar is wel beter geproduceerd dan op ‘So Beautiful Or So What’ uit 2011. Het geluid is opener en helderder.

Voor de productie van ‘In The Blue Light’ hield Simon zelf de touwtjes strak in handen en vroeg daarnaast producer Roy Halee om hem te helpen. Een samenwerking die eerder al zijn vruchten afwierp bij de productie van alle Simon & Garfunkel albums. Geen wonder dat ‘In The Blue Light’ daarom ook buitengewoon goed geproduceerd is. Om dit album en daarmee de songs naar een nog hoger niveau te tillen, schakelde Simon een heel scala aan gerenommeerde (sessie)muzikanten in. Zo dragen jazz iconen gitarist Bill Frisell, trompettist Wynton Marsalis en drummer Jack DeJohnette hun steentje bij. Daarnaast riep hij de hulp in van vriend en meest opgenomen drummer in studio’s; Steve Gadd en kreeg ook het New Yorkse kamerensemble yMusic een grote rol. Samen met al deze fenomenale artiesten heeft Simon ervoor gezorgd dat je de liedjes toch met andere oren gaat beluisteren. Het zijn stuk voor stuk pareltjes geworden. (Voor zover ze dat stiekem niet al waren). Het zet aan tot het opnieuw beluisteren van alle platen van Paul Simon om voorheen niet opgemerkte juweeltjes te (her)ontdekken.

‘In the Blue Light’ is een waardige afsluiter van één van de grootste en beste songwriters die de wereld rijk is. We zullen hem missen.


Tracklist:
01. One Man’s Ceiling Is Another Man’s Floor
02. Love
03. Can’t Run But
04. How The Heart Approaches What It Yearns
05. Pigs, Sheep And Wolves
06. Rene And Georgette Margritte With Their Dog After The War
07. The Teacher
08. Darling Lorraine
09. Some Folks’ Lives Roll Easy
10. Questions For The Angels

Website: Paul Simon

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Sort by
2 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe